منتخب المسائل - الحكيم، السيد محمد سعيد - الصفحة ٣٥١ - ازدواج موقّت

ازدواج موقّت‌

(مسأله ١٦٦٨) ازدواجى كه تا وقت معيّنى بدون نياز به طلاق انجام مى‌گيرد و در سرِ وقت پايان مى‌پذيرد، مُتعه و ازدواج موقّت ناميده مى‌شود.

(مسأله ١٦٦٩) مشروعيّت ازدواج موقّت به اجماع همه فرق اسلامى ثابت شده، و به اجماع و اتّفاق آراى اهل بيت عصمت و طهارت و شيعيان آنان، هرگز نسخ نشده است. چنانكه روايات فراوانى از طريق شيعيان و اهل سنّت بر آندلالت مى‌كند.

(مسأله ١٦٧٠) در ازدواج موقّت همانند ازدواج دائم نياز به ايجاب و قبول لفظى هست، و همين مقدار كافى است كه زن بگويد: «زَوَّجْتُكَ نَفْسي إلى وَقْتٍ كَذا بِمَهْرٍ قَدْرُهُ كَذا» پس مرد بگويد: «قَبِلْتُ». و يا مرد بگويد: «أَتَزَوَّجُكِ إليوَقْتٍ كَذا بِمَهْرٍ قَدْرُهُ كَذا» پس زن بگويد: «قَبِلْتُ» و يا هر عبارت ديگرى كه اين معنى را ادا كند اگر چه به لفظ عربى نباشد.

(مسأله ١٦٧١) در ازدواج موقّت حتما بايد مهر ذكر شود، پس اگر گفته نشود عقد باطل مى‌شود.

(مسأله ١٦٧٢) در ازدواج موقّت بايد ابتدا و انتهاى مدّت مشخص و مطرح شود، پس اگر صريحا گفته نشود، چه از روى فراموشى باشد، يا از روى خجالت، و يا به تصوّر اينكه قصدشان كفايت مى‌كند، ازدواج تبديل به دائم مى‌گردد.

(مسأله ١٦٧٣) اگر در ازدواج موقّت به جاى تعيين مدّت، به چند بار آميزش بسنده كنند، مثلًا بگويند: يك يا چند بار، بنابر احتياط واجب لازم است كه مدّت را هبه كنند و عقد را تجديد نمايند.

(مسأله ١٦٧٤) در ازدواج موقّت حتما بايد ابتدا و انتهاى مدّت دقيقا تعيين شود، پس اگر بگويد تا آمدن فلانى از مسافرت، و تاريخ آمدن او دقيقا مشخّص نباشد، عقد باطل است.