منتخب المسائل - الحكيم، السيد محمد سعيد - الصفحة ٢٣٣ - احكام سلف (پيش فروش)

احكام سلف (پيش فروش)

سَلَف عبارت از معامله ايست كه در آن كالا به صورت كلّى و مدّت‌دار، ولى بهاى آن نقدا پرداخت شود، دقيقا بر عكس نسيه، كه در آن جنس نقد و پول مدت دار مى‌باشد.

به معامله سلف، «سَلَم» نيز گفته مى‌شود.

(مسأله ١١٤٣) در معامله سلف بايد مدّت‌دار بودن كالا شرط شود، وگرنه معامله تبديل به نقد مى‌شود.

(مسأله ١١٤٤) انسان نمى‌تواند يك جنس مشخّصى را كه فعلًا مالك آن نيست، به كسى بفروشد، به اين منظور كه از صاحبش خريدارى كند، يا از مالكش بخواهد كه به او ببخشد، آنگاه به مشترى تحويل دهد. و اگر چنين كارى را انجام دهدمعامله باطل است.

(مسأله ١١٤٥) در فرض بالا اگر آن جنس را از مالكش خريدارى كند، مشترى مالكِ آن نمى‌شود و بر مشترى واجب نيست كه آن را خريدارى كند.

(مسأله ١١٤٦) در معامله سلف چند شرط هست:

١- اوصاف كالا فى الجمله ضبط شود و تا اختلاف زيادى در بين نباشد. مثلًا حيوان را با سنّ، طعام را با نوع و وزن و پارچه را با نوع بافت و طول و عرض مشخّص نمايند.

(مسأله ١١٤٧) در بيع سلف تعيين همه جزئيات كالا كه در قيمت و يا رغبت مشترى اثر دارد، شرط نيست، بلكه بيان اجمالى آنها كافى است.