منتخب المسائل - الحكيم، السيد محمد سعيد - الصفحة ٣٩٩ - احكام اقرار

احكام اقرار

اقرار به معناى اعتراف كردن انسان به حقى است كه بر عهده او به نفع شخص ديگرى ثابت است و يا اعتراف كردن انسان بر منتفى بودن حق او بر عهده شخصى ديگراست.

(مسأله ١٩٢٠) اگر انسان پس از اقرار بر چيزى، خلاف آن را ادّعا كند، از او پذيرفته نمى‌شود و اقرار اوليه‌اش نافذ و معتبر است.

(مسأله ١٩٢١) اقرارى كه شرايط آن فراهم باشد، بر همه حجّتها حتّى بر بيّنه (دو شاهد عادل) مقدم مى باشد.

(مسأله ١٩٢٢) براى نفوذ اقرار ٥ شرط لازم است:

١) بلوغ‌

٢) عقل‌

٣) رشيد بودن او در موضوعى كه در مورد آن اقرار مى‌كند.

٤) از روى قصد بودن اقرار، پس اگر در حال خواب و مستى و يا از روى اشتباه و به غلط به چيزى اقرار كند، نافذ نمى‌شود.

٥) از روى اختيار باشد، پس اگر از روى اجبار و يا اضطرار بر چيزى اقرار كند نافذ نمى‌باشد.

(مسأله ١٩٢٣) در اقرار صيغه مخصوص شرط نيست، بلكه به هر تعبيرى از ثبوت حقّى بر عهده خويش، يا منتفى بودن حقّش از عهده ديگرى خبر دهد، كفايت مى‌كند.

(مسأله ١٩٢٤) اگر كسى ادعا كند كه مالى از شخصى طلب دارد، و آن شخص‌