منتخب المسائل - الحكيم، السيد محمد سعيد - الصفحة ١٤٦ - سوم قى كردن

سوم: قى كردن‌

(مسأله ٧٣١) اگر روزه‌دار در ماه رمضان عمدا قى كند، روزه‌اش باطل مى‌شود، اگر چه به دليل بيمارى و امثال آن ناگزير گردد، ولى بى‌اختيار قى بر او غلبه كند، روزه‌اش باطل نمى‌شود.

(مسأله ٧٣٢) اگر به سبب آروغ زدن چيزى به فضاى دهان بيايد، فرو بردن آن روزه را باطل نمى‌كند، اگر چه بهتر آن است كه آن را فرو نبرد.

چهارم: اماله كردن با چيزهاى روان‌

(مسأله ٧٣٣) شياف كردن با اشياء جامد روزه را باطل نمى‌كند، ولى شيافهاى پزشكى كه از موادّ روغنى و امثال آن مى‌باشند و پس از ورود به بدن آب مى‌شوند، اگر چه در اثر برودت به صورت جامد در آمده باشند، بنابر احتياط واجب روزه راباطل مى‌كنند.

پنجم: جنابت‌

(مسأله ٧٣٤) اگر كسى خودش را به وسيله اخراج منى يا عمل زناشوئى جنب كند، روزه‌اش باطل مى‌شود.

(مسأله ٧٣٥) اگر كسى با يك رفتار شهوت برانگيز- بوسه و غيره- قصد كامجوئى كند و منى از او خارج شود، قضا و كفّاره بر او واجب مى‌شود. مگر اين كه به هنگام اقدام كردن بر اين كار مطمئن بوده كه منى از او خارج نخواهد شد، در اينصورت فقط قضا بر او واجب مى‌شود.

(مسأله ٧٣٦) اگر در خواب محتلم شود، يا در بيدارى بدون اقدام به يك عمل شهوت برانگيز، منى از او خارج شود، روزه‌اش باطل نمى‌شود.

(مسأله ٧٣٧) روزه‌دارى كه محتلم شده و يا در بيدارى منى از او خارج شده، مى‌تواند بول كند، اگر چه بداند كه چيزى از منى در مجرا باقى مانده و به وسيله ادرار كردن بيرون خواهد آمد.