منتخب المسائل - الحكيم، السيد محمد سعيد - الصفحة ٣٠٣ - احكام هبه

احكام هبه‌

هبه عبارت از بخشيدن و تمليك كردن چيزى به صورت رايگان است، البتّه نه به عنوان صدقه، كه احتياج به قصد قربت داشته باشد.

(مسأله ١٤٢٨) در عقد هبه، هر لفظ يا عملى كه بين هبه كننده و هبه گيرنده، و يا از سوى وكيل يا ولى آنها واقع شود كه مضمون هبه و بخشش را برساند كافى است.

(مسأله ١٤٢٩) هبه كننده و هبه گيرنده بايد بالغ و عاقل باشند، و يا ولىّ آنها به جاى آنها متصدّى اين كار بشوند. و بايد هبه كننده محجور (سفيه يا ورشكست) نباشد.

(مسأله ١٤٣٠) در صحّت هبه شرط است كه هبه گيرنده آن را با اذن هبه كننده قبض كند، اگرچه مدّت مديدى پس از اجراى عقد باشد. پس اگر هبه كننده پيش از قبض بميرد، هبه باطل مى‌شود، و عين هبه شده جزءِ تركه قرار مى‌گيرد.

(مسأله ١٤٣١) هبه بايد عين باشد و هبه كردن منافع صحيح نيست.

(مسأله ١٤٣٢) اگر كسى سهم مشاع خودش را هبه كند مانعى ندارد و قبض كردن آن با قبض همه آن عين تحقق مى‌پذيرد.

(مسأله ١٤٣٣) اگر شخصى از كسى طلب دارد، مى‌تواند آن را به شخص ديگرى هبه كند، و قبض كردن آن با گرفتن آن تحقق مى‌يابد.

(مسأله ١٤٣٤) هنگامى كه قرار داد هبه بسته شد و هبه گيرنده آن را قبض نمود، اين عمل الزامى نمى‌شود، بلكه هبه كننده هر وقت بخواهد مى‌تواند آن را