منتخب المسائل - الحكيم، السيد محمد سعيد - الصفحة ١٣٤ - ٥) حرام نبودن سفر

(مسأله ٦٧٦) اگر مسافر تصميم دارد كه پيش از رسيدن به مسافت شرعى در محلّى ده روز اقامت كند و يا مردّد است كه در آن منزل ده روز بماند يا نه؟ نمازش شكسته نمى‌شود.

٥) حرام نبودن سفر

(مسأله ٦٧٧) در سفر حرام، چه اصل سفر حرام باشد، مانند زنى كه از خانه شوهرش بدون اجازه او خارج شود، يا انگيزه سفر حرام باشد، مانند مسافرت براى دزدى يا ريختن خون حرام، نمازش قصر نمى‌شود.

(مسأله ٦٧٨) كسى كه به فرمان ستمگر صاحب منصبى مسافرت مى‌كند، در سفرى كه از لوازم پيروى او باشد، نمازش تمام است، چه فرستاده او باشد يا او را همراهى كند.

(مسأله ٦٧٩) مسافرى كه براى شكار سفر مى‌كند، اگر اين كار براى تهيّه هزينه زندگى باشد نمازش شكسته است و اگر براى سرگرمى و خوش‌گذرانى باشد، سفرش حرام است و بايد نمازش را تمام بخواند و روزه‌اش را بگيرد. امّا خود شكاركردن ظاهرا مانعى ندارد.

٦) كثيرالسّفر نباشد

(مسأله ٦٨٠) راننده‌اى كه در مسير معيّنى كار مى‌كرد، اگر به مقصد ديگرى براى زيارت، سياحت، معالجه و امثال آنها مسافرت كند، نمازش شكسته است.

(مسأله ٦٨١) كسى كه كارش رانندگى است اگر وسيله نقليه‌اش را در شهرى براى تعمير مى‌گذارد و با وسيله ديگرى به وطن خود مى‌رود، بايد نمازش را شكسته بخواند.

(مسأله ٦٨٢) كسى كه سفر را براى خود شغل انتخاب مى‌كند، مانند راننده و ناخدا، از اوّلين سفر خود نمازش را بايد تمام بخواند و نيازى به تكرار مسافرت نيست، تا حكم كثيرالسّفر بر او جارى شود.