منتخب المسائل - الحكيم، السيد محمد سعيد - الصفحة ٩٥ - قيام

(مسأله ٤٥٠) اگر كسى عمدا تكبيرة الاحرام را در حالى كه بدنش در حال طمأنينه و آرامش نبود اداء كند، بنابر احتياط واجب بايد آن نماز را به هم بزند، سپس آنرا در حال آرامش كامل بگويد.

(مسأله ٤٥١) براى شروع به نماز يك تكبير كافى است بهتر است كه سه تكبير بگويد، و بهتر از آن پنج و بهتر از آن هفت تكبير است.

كه‌با نخستين تكبير وارد نماز مى‌شود و بقيه تكبيرها فضيلت آن را به كمال مى‌رساند.

(مسأله ٤٥٢) مستحب است كه به هنگام تكبير گفتن دستها را بالا ببرد، كف دستها رو به قبله باشد و همه انگشتها يا چهار انگشت آن (جز انگشت شست) بسته باشد.

(مسأله ٤٥٣) مستحب است در حال تكبير دستها را تا نزديك صورت يا كمى بيشتر از آن، تا برسد به محاذات گوشها، بالا ببرد، ولى بالاتر از آنها نبرد.

قيام‌

در نمازهاى واجب در حال توانائى و اختيار قيام واجب است. منظور از قيام آن است كه روى دو پا بايستد.

(مسأله ٤٥٤) در چهار مورد ايستادن واجب است:

١- در حال تكبيرة الاحرام.

٢- در حال خواندن حمد و سوره و تسبيحات اربعه.

٣- پيش از ركوع، كه آن را قيام متّصل به ركوع گويند.