منتخب المسائل - الحكيم، السيد محمد سعيد - الصفحة ١٣٨ - سوّم توقّف سى روز در يك مكان

(مسأله ٧٠٥) محلّ اقامت در قصد ده روز بايد عرفا يك محلّ محسوب شود، پس قصد اقامت در بيش از يك روستا و يا بيش از يك شهر صحيح نيست، ولى اگر قصد كند كه در يك محلّ اقامت كند و به محلّات مختلف آنجا رفت و آمد بكند، مانعيندارد.

(مسأله ٧٠٦) كسى كه قصد كرده ده روز در محلّى بماند، اگر از ماندن منصرف شود و يا در ماندن مردّد گردد، اگر يك نماز چهار ركعتى خوانده، بقيه نمازهايش را تا وقتى كه از آنجا بيرون نرفته تمام مى‌خواند، و اگر نخوانده باشد، نمازهايششكسته است، چه نماز چهار ركعتى نخوانده باشد، يا شروع كند و به آخر نرسيده باشد، يا تمام كرده باشد و بعدا بطلانش معلوم شود.

(مسأله ٧٠٧) كسى كه قصد كرده ده روز در جايى بماند، پس از گذشت ده روز نيازى به قصد اقامت مجدّد ندارد، بلكه تا روزى كه در آنجاست بايد نماز را تمام و روزه را بگيرد.

(مسأله ٧٠٨) هنگامى كه قصد اقامت انسان در محلّى با خواندن يك نماز چهار ركعتى محقق گرديد، اگر بخواهد به محلّى كه كمتر از مسافت شرعى است برود، سپس به بيشتر از مسافت شرعى مسافرت كند، اگر نمى‌خواهد كه به محل اقامتشبرگردد، از لحظه‌اى كه از محل اقامت خارج مى‌شود نماز شكسته مى‌شود، و اگر قصد مراجعت دارد نماز شكسته نمى‌شود.

سوّم: توقّف سى روز در يك مكان‌

(مسأله ٧٠٩) اگر كسى بدون اين كه تصميم ده روز ماندن را در محلّى داشته باشد، به مدّت سى روز در يك محلّ بماند، روز سى و يكم بايد نمازش را تمام بخواند، اگر چه همان روز قصد مسافرت داشته باشد.

(مسأله ٧١٠) در توقّف سى روزه، لازم است كه در يك محلّ مانده باشد، پس اگر به اطراف و نواحى آن محلّ كه جزء آن محلّ به حساب نمى‌آيد، رفته باشد، بايد همچنان نمازش را شكسته بخواند تا هنگامى كه توقّف سى روز در يك محلّ حاصلشود و يا قصد ماندن ده روز پيش آيد.