منتخب المسائل - الحكيم، السيد محمد سعيد - الصفحة ٤١٩ - دوم شكار حيوانى كه خون جهنده ندارد

آب فروكش كند و يا خودش را به بيرون آب بيندازد و يا موج آن را بيرون بيندازد وماهى در خشكى بميرد، مگر اينكه پيش از آن كه جان بسپارد كسى آن را با دست يا هروسيله ديگر بگيرد.

(مسأله ٢٠١٥) اگر كسى به قصد صيد ماهى دامى بگسترد، يا تورى بگذارد و يا مانعى ايجاد كند كه به هنگام بالا آمدن آب، ماهى‌ها در آن گرد آيند و به هنگام فروكش كردن آب نتوانند از آن خارج شوند، و در بيرون آب جان بسپارند، خوردن آنهاحلال است، اگرچه در تور بميرند. ولى اگر پيش از فروكش كردن آب بميرند، يا مشكوك باشد، حرام مى‌شود.

(مسأله ٢٠١٦) اگر ماهى از آب بيرون آورده شود، سپس در آب بيفتد و در آب بميرد، حرام است.

(مسأله ٢٠١٧) اگر ماهى‌گير با ريختن زهر در آب يا ايجاد انفجار در آب، موجب شود كه ماهيها خود را به بيرون آب بيندازند، خوردن آنها حلال نمى‌شود، مگر اينكه آنها را در بيرون آب زنده بگيرد، و مالك آنها كسى است كه در بيرون آب آنها رامى‌گيرد نه كسى كه زهر در آب ريخته يا انفجار ايجاد كرده است.

(مسأله ٢٠١٨) اگر يك ماهى، ماهى ديگرى را ببلعد، اگر آن را صيد كنند و در بيرون آب بميرد، هم خودش حلال مى‌باشد و هم آنچه در شكم اوست.

(مسأله ٢٠١٩) در شكار ماهى و ملخ بسم اللّه گفتن، مسلمان بودن، حتى بالغ و عاقل بودن شرط نيست، بلكه همين مقدار كه آنها را به قصد شكار مى‌گيرد كفايت مى‌كند.

(مسأله ٢٠٢٠) اگر ماهى، ملخ، يا هر حيوان ديگرى كه احتياج به تذكيه دارد، در دست كافر باشد و ادّعا كند كه آن را از دست مسلمان گرفته است، اگر متّهم به دروغ نباشد، حرف او قبول است و به جهت پيشى گرفتن دست مسلمان بر آنحكم به تذكيه آن مى‌شود.