منتخب المسائل - الحكيم، السيد محمد سعيد - الصفحة ٣٩٦ - ١٣- كفّاره خراشيدن زن صورت خود را در مصيبت

از گناه مى‌باشد و واجب فورى است.

(مسأله ١٩٠١) كفّاره‌هاى ياد شده از اقسام عبادات است و در آنها قصد قربت لازم است.

(مسأله ١٩٠٢) براى درك دو ماه روزه پياپى كافى است كه يك ماه و يك روز آن را پى در پى بگيرد، مگر در كفّاره قتل حرم مكه يا قتل در ماه حرام، چه از روى عمد باشد يا خطا، كه حتما بايد دو ماه به طور كامل پشت سر هم روزه بگيرد، اگرچهموجب شود كه روز عيد قربان را نيز روزه باشد.

(مسأله ١٩٠٣) كسى كه به روزه كفّاره آغاز كرده، اگر پيش از آن كه يك ماه و يك روز از آن سپرى شود ناگزير به خوردن روزه بشود، به جهت حيض، بيمارى ناگهانى، سفر ضرورى و امثال آنها، به مجرّد بر طرف شدن عذرش بايد بدون فوتوقت به روزه‌اش ادامه بدهد.

(مسأله ١٩٠٤) كسى كه بايد دو ماه روزه بگيرد، بايد طورى آن را آغاز كند كه در مدّت يك ماه و يك روز با روز عيد قربان يا صوم واجب ديگر مصادف نشود.

(مسأله ١٩٠٥) معيار در فقير بودن مسكينى كه به او كفّاره داده مى‌شود، همان است كه در شرايط مستحق زكات، گفته شد.

(مسأله ١٩٠٦) انسان نمى‌تواند كفّاره‌اش را به كسى بدهد كه براى او واجب النّفقه باشد.

(مسأله ١٩٠٧) منظور از جامه‌اى كه در كفّاره مخالفت با سوگند و ملحقات آن گفته شد، لباس كامل است و بهتر آن است كه براى هر فقير دو قطعه لباس بدهد، تا پوشانيدن حاصل شود.

(مسأله ١٩٠٨) سير كردن فقير به يكى از دو صورت امكان‌پذير است:

١) به هر فقير يك مُدّ طعام بدهد، و بهتر است كه به هر فقير دو مُدّ طعام بدهد.[٣١]

[٣١] طباطبايى حكيم، محمد سعيد، منتخب المسائل، ١جلد، مهر ثامن الائمه عليهم السلام - قم - ايران، چاپ: ١، ١٣٨٩ ه.ش.