منتخب المسائل - الحكيم، السيد محمد سعيد - الصفحة ٤١٤ - احكام لقطه (اشياء گمشده)

١) چيزى كه در نزد او امانت گذاشته‌اند و امانت‌گذار را فراموش كرده است.

٢) چيزى كه با معامله باطل به دستش رسيده و مالكش را نمى‌شناسد.

٣) چيز غصبى، كه مالكش را نمى‌داند.

٤) چيزى كه اشتباها برداشته است و مالكش را نمى‌داند.

٥) طرف معامله به هنگام خريد اشتباها جنس اضافه داده باشد.

٦) طرف معامله به هنگام فروش اشتباها پول اضافه داده باشد.

٧) هر مال ديگرى كه به عمد يا به اشتباه در دست غير مالك قرار بگيرد.

در همه اين موارد كه احتمال بدهد كه مالك آن را پيدا خواهد كرد، بايد از او جستجو كند، و اين جستجو محدود به يك سال نمى‌باشد و اگر احتمال بدهد كه مالك خواهد آمد، بايد انتظار بكشد و اگر از پيدا كردن مالك نا اميد شود، نمى‌تواند آن راتملك كند، هر چند فقير باشد، بلكه بايد از طرف مالك به فقير صدقه بدهد، و يا براى مالك نگهدارى كند، اگرچه زمان به درازا بكشد.

(مسأله ١٩٨٦) براى صدقه دادن مال مجهول‌المالك لازم نيست كه از حاكم شرع اجازه گرفته شود، مگر اينكه مال در دست غاصب باشد، كه بنابر احتياط واجب لازم است اجازه بگيرد.

(مسأله ١٩٨٧) به هنگام صدقه دادن مى‌تواند خود مال را صدقه بدهد، ويا اينكه اگر فروشش رجحان داشته باشد مى‌تواند بنابر احتياط واجب با اجازه حاكم شرع آن را بفروشد و يا خودش بردارد و قيمت آن را صدقه دهد.

(مسأله ١٩٨٨) اگر انسان مديون است و دسترسى به طلبكار ندارد، در اينجا حكم مجهول المالك جارى نمى‌شود بطوريكه در باب قرض گفته شد.