منتخب المسائل - الحكيم، السيد محمد سعيد - الصفحة ٤١٣ - احكام لقطه (اشياء گمشده)

بدهد و پاداش آن از آنِ مالك باشد و مى‌تواند رضايت ندهد، پس پيدا كننده عوض آن را به مالك بدهد و ثواب صدقه مربوط به خودش باشد.

(مسأله ١٩٧٩) اعلام و معرفى گمشده در جايى واجب است كه احتمال داده شود كه صاحبش پيدا شود، پس اگر مطمئن باشد كه پيدا نخواهد شد، براى اينكه آن شى‌ء گمشده علامت و نشانه‌اى ندارد، يا مى‌داند كه صاحبش به كشورهاى دوردست مسافرت كرده، و اين اعلام و معرّفى هرگز به او نمى‌رسد، يا مى‌داند كه او به پيدا كردن اين گمشده اعتنا ندارد هر چند از نظر اينكه از آن مأيوس شده، اعلام شرط نيست.

(مسأله ١٩٨٠) در فرض بالا پيش از سپرى شدن يكسال مى‌تواند آن را تملك كند يا از طرف صاحبش صدقه بدهد، ولى اگر احتمال زيادى مى‌دهد كه بر حسب تصادف با صاحب آن مصادف شود، بايد تا يكسال انتظار بكشد.

(مسأله ١٩٨١) به هنگام اعلامِ گمشده، بايد از چيزى كه موجب سردرگمى مالك مى‌شود پرهيز كند بلكه بايد مشخصات آن گمشده را درست ولى مبهم بگويد، پس اگر يك لباس پنبه‌اى پيدا كرده، نبايد بگويد: هر كس «پنبه» گم كرده، زيرا پنبهغير از لباس بافته شده از پنبه مى‌باشد.

(مسأله ١٩٨٢) معرّفى گمشده بايد در مكانهايى باشد كه انتظار برود كه خبر آن به گوش صاحب مال برسد، به جهت پرس‌وجوى او در آن مكان.

(مسأله ١٩٨٣) بايد اين اعلام و معرّفى پى در پى باشد.

(مسأله ١٩٨٤) اگر لقطه از چيزى‌هايى باشد كه با گذشت زمان فاسد مى‌شود، مانند سبزيجات و ميوه‌جات، بايد كسى كه آن را برداشته، قيمت كند و قيمتش را به عهده بگيرد، آنگاه پول آن جانشين لقطه مى‌شود.

(مسأله ١٩٨٥) احكام لقطه منحصر به چيزى است كه صاحبش آن را گم كرده باشد، در مواردى كه مالك چيزى معلوم نباشد، لقطه حساب نمى‌شود، بلكه مجهول المالك است همانند: