منتخب المسائل - الحكيم، السيد محمد سعيد - الصفحة ٣٤ - احكام وضو

(مسأله ٨٢) در وضو بايد انسان شخصا اعضاى وضو را بشويد و مسح كند و اگر ديگرى او را وضو دهد، وضويش باطل مى‌شود.

(مسأله ٨٣) كسى كه شخصا قادر به وضو نيست، كمك كردن ديگرى مانعى ندارد، ولى بايد خودش نيّت كند نه وضو دهنده.

(مسأله ٨٤) وضو دهنده بايد كمك كند تا وضو گيرنده با دست خود به سر و پاهايش مسح كند، اگر ممكن نباشد، دست‌هاى خودش را خشك مى‌كند، و از دست‌هاى وضو گيرنده آب اخذ كرده و با رطوبت آن به سر و پاهاى شخص ناتوان مسحمى‌كند و اگر آن هم ممكن نباشد، با رطوبت دستش بر سر و پاهاى شخص ناتوان مسح كرده تيمّمى را نيز بر آن ضميمه مى‌كند.

(مسأله ٨٥) در وضو موالات شرط است، يعنى بايد اعمال وضو را پشت سر هم انجام دهد و به قدرى فاصله نيندازد كه به هنگام شستن يك عضو، رطوبت عضو قبلى به كلّى خشك شده باشد.

(مسأله ٨٦) در وضو رعايت ترتيب شرط است، يعنى بايد اوّل صورت، سپس دست راست، آنگاه دست چپ را بشويد، بعد از آن سر، آنگاه پاها را مسح نمايد.

(مسأله ٨٧) در وضو شستن هر يك از اعضاى وضو، بار اوّل واجب بار دوّم جايز و بار سوم حرام و بدعت است و وضو را نيز باطل مى‌كند.

(مسأله ٨٨) مسواك هميشه مستحب است و پيش از وضو تأكيد فراوان شده است.

(مسأله ٨٩) موقع وضو گرفتن آدابى هست كه رعايت آنها مستحب است، كه از آن جمله است: