منتخب المسائل - الحكيم، السيد محمد سعيد - الصفحة ٣٥ - احكام وضو

(مسأله ٩٠) به هنگام وضو گرفتن چند چيز مكروه است كه از آن جمله است:

١- از ديگرى براى ريختن آب كمك گرفتن.

٢- وضو گرفتن با آبى كه توسّط آفتاب گرم شده.

٣- وضو گرفتن با آب قليل، از ظرفى كه با دست از آن آب برمى‌دارد، براى كسى كه به وسيله خواب، ادرار، غائط و يا جنابت، طهارت خود را از دست داده است، و براى رفع كراهت در اوّلى يك‌بار، در دوّمى و سومى دو بار و در چهارمى سه باردستهايش را مى‌شويد.

(مسأله ٩١) كسى كه مى‌داند وضو نداشته، ولى شك دارد كه بعدا وضو گرفته يا نه؟ بنا را بر وضو نداشتن مى‌گذارد.

(مسأله ٩٢) كسى كه مى‌داند وضو داشته، ولى شك دارد كه آيا وضويش باطل شده يا نه؟ بنا را بر طهارت مى‌گذارد و به ظن خود اعتنا نمى‌كند. مگر اين كه حجّت شرعى- همانند بيّنه- پيدا شود، مثلًا دو نفر شاهد عادل گواهى دهند كه وضوگرفته، يا وضويش را باطل كرده است.

(مسأله ٩٣) اگر در اثناى نماز شك كند كه وضو دارد يا نه؟ نماز را مى‌شكند، وضو مى‌گيرد، سپس نماز را از سر مى‌گيرد.

(مسأله ٩٤) اگر بعد از نماز شك كند كه وضو داشته يا نه؟ نمازى كه خوانده صحيح است ولى بايد براى نماز بعدى وضو بگيرد.

(مسأله ٩٥) دست زدن به خطّ قرآن، بلكه بنابر احتياط واجب مطلق كلمات قرآنى اگر چه مثلًا در روزنامه و مجلّه باشد، و لفظ جلاله و اسماى حُسناى حق تعالى، جايز نيست. ولى اگر در روى سكه و اسكناس باشد مانعى ندارد.

(مسأله ٩٦) مستحب است كه انسان همواره با وضو باشد و در موارد زيادى بر اين امر تأكيد شده است. حتى كسى كه وضو دارد و وضويش باطل نشده، مستحب است دوباره وضو بگيرد.