منتخب المسائل - الحكيم، السيد محمد سعيد - الصفحة ٣٣ - احكام وضو

ندارد، و قصد اجمالى كفايت مى‌كند، پس كسى كه مى‌خواهد نماز ياد بگيرد، اگر به كسى كه وضو مى‌گيرد و نماز مى‌خواند، نگاه كند و همانند او رفتار كند و قصد پيروى ازاو بكند، كافى است.

(مسأله ٧٨) لازمه قصد تقرّب اين است كه وضو را عمدا به صورت حرام انجام ندهد. مثلًا:

١- در ظرف طلا يا نقره وضو نگيرد، زيرا در احكام ظروف خواهيم گفت كه به كار بردن اين ظرفها حرام است.

٢- با آب غصبى، با ظرف غصبى و در مكان غصبى وضو نگيرد. حتى نبايد آب وضويش به مكان غصبى سرازير شود.

٣- با لباس غصبى- در صورتى كه وضو گرفتن تصرّف در آن به شمار آيد- وضو نگيرد.

٤- با آبى كه اگر آن را براى وضو مصرف كند، ضرر و زيانى به جان خود يا انسان ديگر و حتى حيوانى كه حفظ آن لازم است، وارد مى‌شود، وضو نگيرد بلى در اين چهار قسم اگر وضو گيرنده غافل از حرمت تصرف بوده وقصد قربت نيزمتمشى شود وضويش صحيح است.

(مسأله ٧٩) اگر آب مسجدى براى نمازگزاران در آن مسجد وقف شده باشد، براى كسى كه نمى‌خواهد در آن مسجد نماز بخواند، وضو گرفتن از آن حرام است. و اگر شك در حال آن نمايد بايد احتياط كند.

(مسأله ٨٠) در وضو و هر عبادت ديگر بايد اخلاص در نيّت داشته باشد، و اگر قصد ريا كند عملش باطل مى‌شود.

(مسأله ٨١) منظور از ريائى كه حرام است و موجب بطلان عمل مى‌شود، آن است كه كارى را براى خود نمائى انجام دهد و انگيزه‌اش اين باشد كه مردم او را متديّن بدانند.