مى‌رفتند، با دست مبارك به رانهاى مبارك آب مى‌پاشيدند كه اگر ترشح شد معلوم نشود. اين بيچاره كه خود را مقتدى به اين امام معصوم مى‌داند و احكام دين خود را از آن سرور اخذ مى‌كند، در وقت تصرف در اموال از هيچ چيز [پرهيز] نمى‌كند، از غذايى كه با اتّكال «اصالة الطهارة» مى‌خورد، پس از خوردن دست و دهان خود را تطهير مى‌كند! در وقت خوردن به اصالة الطهارة تمسك مى‌كند، پس از غذا مى‌گويد همه چيز نجس است! و اگر از اهل علم به گمان خودش باشد، جواب مى‌دهد مى‌خواهم با طهارت واقعى نماز بخوانم. با آنكه مزيت نماز با طهارت واقعى تاكنون معلوم نشده، و از فقها، رضوان اللّه عليهم، از آن اسمى نديديم! اگر اهل طهارت واقعى هستى، چرا اهل حلّيّت واقعى نيستى؟ فرضا كه طهارت واقعى مى‌خواهى تحصيل كنى، آيا ده مرتبه در آب كر و جارى شستشو كردن چيست؟ با آنكه در آب جارى يك مرتبه و در آب كر- در غير بول يا بعضى نجاسات ديگر- يك مرتبه، و در بول نيز على المشهور يك مرتبه كفايت مى‌كند، و دو مرتبه اجماعا كافى است، پس چندين مرتبه شستن نيست مگر از تدليسات شيطان و تسويلات نفس. و چون امرى است بيمايه آن را سرمايه قدس فروشى مى‌كنند! از اين‌ها بدتر و فضيحتر وسوسه بعضى است در نيّت نماز و «تكبيرة الاحرام»، زيرا كه در آن مرتكب چندين محرّم مى‌شوند و خود را از مقدسين محسوب مى‌دارند و با اين عمل براى خود مزيت قائل مى‌شوند! در اين نيّت كه تمام اعمال اختياريه را بدون آن نمى‌توان اتيان كرد، و يكى از امورى است كه لازمه اعمال اختياريه است و انسان نمى‌تواند يكى از اعمال عباديه يا غير عباديه را بدون آن اتيان كند، با اين وصف، به اختلاف شيطنت آنها و تسلط شيطان بر آنها، از يك ساعت تا چند ساعت گاهى گرفتار حصول اين امر ضرورى الوجود هستند و آخر الامر حاصل نمى‌شود! آيا اين امر را بايد از خطرات شيطانيه و اعمال ابليس لعين دانست كه اين بيچاره را افسار كرده و امر ضرورى را بر آن مختفى نموده و او را مبتلا به محرّمات كثيره، از قبيل قطع صلاة و ترك آن و گذشتن وقت آن، نموده، يا از طهارت باطن و قدس و تقوا بايد محسوب داشت؟

و از شئون وسوسه يكى اقتدا نكردن به كسانى است كه به حكم نصّ و فتوا محكوم به عدالت هستند و ظاهر آنها صالح و به اعمال شرعيه مواظب هستند و باطن آنها را خداوند عالم است و تفتيش از آن لازم نيست، بلكه جايز نيست، با اين وصف، شخص وسواسى را شيطان مهار مى‌كند و در گوشه مسجد از جماعت‌