مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٢٦ - به عنوان مقدمه مقایسه روش امام حسین علیه السلام با سایر ائمه علیهم السلام ( تقیه )

حساب و تحقیق و اجتهاد نشود همین آثار سوء هست؛ یعنی چه آنکه ما چند پیشوای مختلف الطریقه داشته باشیم و یا آنکه پیشوایان ما همه بر یک طریق باشند ولی در ظاهر اختلافی ببینیم و حتی اینکه یک پیشوا داشته باشیم ولی در مواطن مختلف روشهای مختلف در او ببینیم و نتوانیم اختلافها را حل کنیم به یک اصل معین، همین هرج و مرج که گفته شد پیدا میشود.

مثلًا به عنوان مثال عرض میکنم: ما از یک طرف وقتی که به سیرت رسول اکرم مراجعه میکنیم میبینیم که فقیرانه زندگی میکرده است، نان جو میخورده است، لباس وصلهدار میپوشیده است، امیرالمؤمنین همینطور؛ و قرآن هم میفرماید:«لَقَدْ کانَ لَکمْ فی رَسولِ اللَّهِ اسْوَةٌ حَسَنَةٌ لِمَنْ کانَ یرْجُوا اللَّهَ وَ الْیوْمَ الْآخِرَ» [١]، پس همه مردم موظفند از روش و سیره رسول اکرم پیروی کنند، همه فقیرانه زندگانی کنند، همه نان جو بخورند، لباس وصلهدار بپوشند. ولی وقتی میرویم زندگانی امام مجتبی را میبینیم و یا زندگانی امام صادق و امام رضا را میبینیم، میبینیم آنها فقیرانه زندگانی نمیکردهاند، غذای خوب میخوردهاند و جامه خوب میپوشیدهاند و مرکب خوب سوار میشدهاند، از طیبات دنیا استفاده میکردهاند. امام صادق وقتی به خانه شخصی میرود و میبیند آن شخص خانه کوچکی دارد با اینکه متمکن است، میفرماید: چرا خانه وسیعتری برای خود تهیه نمیکنی؟ میگوید: این خانه خانه پدری من است، پدرم در اینجا زندگانی کرده است.

میفرماید: شاید پدرت شعور نداشته، آیا تو هم باید مثل او شعور نداشته باشی؟! تو میخواهی یک عمر جرم بیشعوری پدرت را بدهی؟!.

این امور است که در ظاهر مخالف یکدیگر شمرده میشود، و این است امری که ممکن است یک نقطه ضعف در تشیع شمرده شود. ولی نه، اینطور نیست. من از همین مثال استفاده میکنم که اینطور نیست و