مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٢٢١ - امام صادق و گروهی از متصوفه

«پدرم امام باقر برای من نقل کرد که رسول خدا فرموده است: «همیشه در انفاقات خود از عائله خود شروع کنید، به ترتیب نزدیکی، که هر که نزدیکتر است مقدمتر است.».

«علاوه بر همه اینها، در نص قرآن مجید از روش و مسلک شما نهی میکند، آنجا که میفرماید:

«متقین کسانی هستند که در مقام انفاق و بخشش نه تندروی میکنند و نه کندروی، راه اعتدل و میانه را پیش میگیرند.» [١]

«در آیات زیادی از قرآن نهی میکند از اسراف و تندروی در بذل و بخشش، همانطور که از بخل و خسّت نهی میکند. قرآن برای این کار حد وسط و میانه روی را تعیین کرده است، نه اینکه انسان هرچه دارد به دیگران بخشد و خودش تهیدست بماند، آنگاه دست به دعا بردارد که خدایا به من روزی بده. خداوند اینچنین دعایی را هرگز مستجاب نمیکند، زیرا پیغمبر اکرم فرمود: «خداوند دعای چند دسته را مستجاب نمیکند:

الف. کسی که از خداوند بدی برای پدر و مادر خود بخواهد.

ب. کسی که مالش را به قرض داده، از طرف، شاهد و گواه و سندی نگرفته باشد و او مال را خورده است. حالا این شخص دست به دعا برداشته از خداوند چاره میخواهد. البته دعای این آدم مستجاب نمیشود، زیرا او به دست خودش راه چاره را از بین برده و مال خویش را بدون سند و گواه به او داده است.

ج. کسی که از خداوند دفع شر زنش را بخواهد، زیرا چاره این کار در دست خود شخص است، او میتواند اگر واقعا از دست این زن ناراحت است عقد ازدواج را با طلاق فسخ کند.

د. آدمی که در خانه خود نشسته و دست روی دست گذاشته و از خداوند روزی میخواهد. خداوند در جواب این بنده طمعکار جاهل میگوید:

«بنده من! مگر نه این است که من راه حرکت و جنبش را برای تو باز کردهام؟! مگر نه این است که من اعضا و جوارح صحیح به تو دادهام؟! به تو دست و پا و چشم و گوش و عقل دادهام که ببینی و بشنوی و فکر کنی و حرکت نمایی و دست بلند کنی. در