مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٢١٩ - امام صادق و گروهی از متصوفه

نعمتها و موهبتهای الهی استفاده میکنم، از زمانی که به حد رشد و بلوغ رسیدهام، شب و روزی بر من نمیگذرد مگر آنکه مراقب هستم که اگر حقی در مالم پیدا شود فوراً آن را به موردش برسانم.».

سفیان نتوانست جواب منطق امام را بدهد، سرافکنده و شکست خورده بیرون رفت و به یاران و هم مسلکان خود پیوست و ماجرا را گفت. آنها تصمیم گرفتند که دسته جمعی بیایند و با امام مباحثه کنند.

جمعی به اتفاق آمدند و گفتند: «رفیق ما نتوانست خوب دلائل خودش را ذکر کند، اکنون ما آمدهایم با دلائل روشن خود تو را محکوم سازیم.».

امام: «دلیلهای شما چیست؟ بیان کنید.».

جمعیت: «دلیلهای ما از قرآن است.».

امام: «چه دلیلی بهتر از قرآن؟ بیان کنید، آماده شنیدنم.».

جمعیت: «ما دو آیه از قرآن را دلیل بر مدعای خودمان و درستی مسلکی که اتخاذ کردهایم میآوریم و همین ما را کافی است. خداوند در قرآن کریم یک جا گروهی از صحابه را اینطور ستایش میکند: «در عین اینکه خودشان در تنگدستی و زحمتند، دیگران را بر خویش مقدم میدارند. کسانی که از صفت بخل محفوظ بمانند، آنهایند رستگاران.» [١] در جای دیگر قرآن میگوید: «در عین اینکه به غذا احتیاج و علاقه دارند، آن را به فقیر و یتیم و اسیر میخورانند.» [٢]

همینکه سخنشان به اینجا رسید، یک نفر که در حاشیه مجلس نشسته بود و به سخنان آنها گوش میداد گفت: «آنچه من تاکنون فهمیدهام این است که شما خودتان هم به سخنان خود عقیده ندارید، شما این حرفها را وسیله قرار دادهاید تا مردم را به مال خودشان بیعلاقه کنید تا به شما بدهند و شما عوض آنها بهرهمند شوید، لهذا عملا دیده نشده که شما از غذاهای خوب احتراز و پرهیز داشته باشید.».

امام: «عجالتاً این حرفها را رها کنید، اینها فایده ندارد.» بعد رو به جمعیت کرد و فرمود: «اول بگویید آیا شما که به قرآن استدلال میکنید، محکم و متشابه و ناسخ و منسوخ قرآن را تمیز میدهید یا نه؟! هرکس از این امت که گمراه شد از همین راه گمراه