«وَ ارْتَفَعَ فی ایامِهِ الْجَوْرُ» جور و ظلمی دیگر در کار نیست.«وَ امِنَتْ بِهِ السُّبُلُ» همه راهها، راههای زمینی، دریایی و هوایی امن میشود، چون منشأ این ناامنیها ناراحتیها و بیعدالتیهاست. وقتی که عدالت برقرار بشود، [چون] فطرت بشر فطرت عدالت است، دلیل ندارد که ناامنی وجود داشته باشد.«وَ اخْرَجَتِ الْارْضُ بَرَکاتِها» و زمین تمام برکات خودش را بیرون میآورد.«وَ لا یجِدُ الرَّجُلُ مِنْکمْ یوْمَئِذٍ مَوْضِعاً لِصَدَقَتِهِ وَ لا بِرِّهِ ... وَ هُوَ قَوْلُهُ تَعالی: وَالْعاقِبَةُ لِلْمُتَّقینَ» آیا میدانید ناراحتی مردمِ آن وقت چیست؟ ناراحتی مردم فقط این است که اگر بخواهند یک صدقهای بدهند و یک کمکی به کسی بکنند، یک نفر [مستحق] پیدا نمیکنند؛ یک فقیر در روی زمین پیدا نخواهد شد.

راجع به «توحید الهی» میفرماید:«حَتّی یوَحِّدُوا اللَّهَ وَلا یشْرِک بِهِ شَیئاً» و راجع به «امنیت» میفرماید:«وَ تَخْرُجُ الْعَجوزَةُ الضَّعیفَةُ مِنَ الْمَشْرِقِ تُریدُ الْمَغْرِبَ لایؤْذیها احَدٌ» یک پیرزن ناتوان، از مشرق تا مغرب دنیا را مسافرت میکند بدون کوچکترین آزار و اذیتی.

زیاد است: آنچه از عدالت گفته شده است، از صلح و صفا به معنی واقعی گفته شده است، از آزادی و امنیت کامل گفته شده است، از ثروت و برکت فراوان گفته شده است، از تقسیم عادلانه ثروت گفته شده است، از فراوانی وسائل (وسائل دامداری و غیره)، از میوه و گوسفند گفته شده است، از نبودن مفاسد گفته شده است که دیگر شرب خمری وجود نخواهد داشت، دیگر زنایی وجود نخواهد داشت، دیگر بشر تنفر دارد از دروغ گفتن، تنفر دارد از غیبت کردن، تنفر دارد از تهمت زدن، تنفر دارد از ظلم کردن.

اینها براساس چه فلسفهای است؟ همان که عرض کردم: اسلام میگوید عاقبتِ بشر عدالت است، اما نمیگوید آن عدالتی که در عاقبت میآید فقط این است که فکر بشر به اینجا منتهی میشود که منفعت من در این است که منافع دیگران را حفظ کنم؛ نه، [در آن زمان] عدالت برای بشر محبوب و مثل یک معبود است، یعنی روحش رُقاء پیدا میکند، تربیتش کامل میشود، و این نمیشود جز اینکه یک حکومت عادل جهانی بر مبنای ایمان، خداپرستی و خداشناسی و بر مبنای حکومت قرآن به وجود آید؛ و ما مسلمین خوشوقتیم که برخلاف اینهمه بدبینیهایی که در دنیای غرب برای بشریت به وجود آمده، به آینده بشریت خوشبین هستیم.