مشكل وجود دارد، يكى اينكه حكم از ملازم به ملازم سرايت مى‌كند يا نمى‌كند؟ قائلين به جواز گفته‌اند كه سرايت نمى‌كند. اين حرف هم مبتنى بر اين است كه متلازمين متحد در حكم هستند يا نه، همين كه مختلف در حكم نباشد بس است، اين هم به آنجا بر مى‌گردد؛ اينها گفته‌اند سرايت نمى‌كند و لذا جوازى شدند. اين مسئله را حاج آقاى قائنى با تعدد حيث حل مى‌كند، همه هم همينطورى حل كرده‌اند. مسئله اساسى ما مطلب دوم است كه حكم از عنوان به معنون سرايت مى‌كند يا نمى‌كند؟ مشهور مثل آخوند گفته‌اند كه سرايت مى‌كند، لذا مجمع عنوانين هم وجوب و هم حرمت در آن جمع شد، هم محبوب است و هم مبغوض است، نمى‌شود كه شى‌ء واحد هم مبغوض باشد و هم محبوب باشد. پس چه كنيم؟ چون نمى‌شود اينجا جمع بشود امتناعى شده‌اند. اگر جوازى مى‌شدند تازه نوبت مى‌رسيد به آن بحث دوم كه ايشان همان را مطرح مى‌كند ولو بدون تصريح، اما حرفشان به آنجا بر مى‌گردد كه تكليف به محال است. ما آن را هم كارى نداريم، آن مبتنى بر جواز است.

پس اينها مثل مرحوم آخوند آمده‌اند امتناعى شده‌اند و گفته‌اند مى‌خورد به معنون، مثل مرحوم ميرزا اصلًا گفته‌اند كه ما تعدد وجود درست مى‌كنيم نه تعدد عنوان. اينها دو تا ماهيت هستند، يك وجود و ماهيت كه نمى‌شود دو تا ماهيت داشته باشد! پس لابد دو تا وجود داريم در اينجا، ما خيال مى‌كنيم‌