آمده روى عناوين و قبول دارند كه ما بايد فرد را بياوريم، آمده‌اند اينطور حل كرده‌اند مطلب را كه در عبارت شما اصلًا نيامده و مطلب اساسى اين است. آنها آمده‌اند گفته‌اند كه حامل مصالح و مفاسد ما مى‌گوييم عناوين هستند. محبوب مولا و مبغوض مولا اين عناوين هستند، اما نه من حيث هو عنوان، گفته‌اند كه ما مى‌گوييم روى اين عنوان رفته، مصلحت هم همين عنوان را دارد، آن مفاسد هم مال آن عنوان است، مبغوضيت هم خورده به اين، محبوبيت هم خورده به آن، دو عنوان جداگانه است؛ ولى من در مقام امتثال بايد آن فرد خارجى را بياورم فرد صلاتى را. اين فرد آن وقت اينجا از چهار راه حل كرده‌اند مطلب را، بعضى‌ها آمده‌اند گفته‌اند كه اين دو تا عنوان عنوان انتزاعى مى‌شوند، اين فرد منشأ انتزاع است مثل مرحوم امام و مثل حاج شيخ عبدالكريم حائرى حيثيات را قبول كرده‌اند اما گفته‌اند اين منشأانتزاع است. وقتى اينطور است من بايد فرد را بياورم براى اينكه آن عنوان انتزاعى را محقق كنم، نه كه فرد را از من خواسته باشند، اين را اينطورى حل كرده‌اند. مبغوضيت و محبوبيت هم مال همان عناوين است، اين حل شد. بعضى‌ها آمده‌اند اين را تصريح نديده‌اند اما با بعضى از مبانى بر مى گردد به حرف آقا ضياء كه اينها بيايند بگويند ما با قضيه حينيّه درست مى‌كنيم. حكم رفته روى عنوان، عنوان را از من خواسته‌اند اما عنوان در حين الوجود. اين عبارت به اين شكل نيست اما در عبارت سيد