تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٧٤ - شرحها

حزب: دسته و گروه. موارد استعمال آن نشان می‌دهد که وحدت عقیده و هدف در آن ملحوظ است و گرنه هر گروه را حزب نگویند.
یحادون: محاده: دشمنی و مخالفت، به آیه پنجم رجوع شود.
عشیرة: خانواده یا اقوام پدری یا اهل قبیله «عشیرة الرجل: بنو أبیه الادنون او قبیلته».

شرحها

آیات شریفه در باره منافقان است که یهود را دوست داشته و با آنها همکاری می‌کردند، در این زمینه آنها را با عذاب سخت آخرت تهدید می‌کند، سپس می‌فرماید: اهل ایمان دشمنان خدا را دوست نمی‌دارند هر چند که اقوام و عشیره‌شان باشند، آن گاه آنها را تعریف می‌کند که در ایمان ثابت، و اهل بهشت هستند.
مکتب و ایمان در منطق مؤمن از هر چیز حتی از اولاد و پدران و مادران اهمّ است، چنان که مؤمنان صدر اسلام پدران و فرزندان خویش را در راه اسلام می‌کشتند.
١٤- أَ لَمْ تَرَ إِلَی الَّذِینَ تَوَلَّوْا قَوْماً غَضِبَ اللَّهُ عَلَیْهِمْ ما هُمْ مِنْکُمْ وَ لا مِنْهُمْ.
منظور از «الذین» منافقان و منظور از «قوما ...» یهود است چنان که در باره آنها فرموده: مَنْ لَعَنَهُ اللَّهُ وَ غَضِبَ عَلَیْهِ وَ جَعَلَ مِنْهُمُ الْقِرَدَةَ وَ الْخَنازِیرَ وَ عَبَدَ الطَّاغُوتَ مائده/ ٦٠.
ضمیر «هم» راجع به منافقان و «منهم» راجع به یهود است یعنی منافقان نه از شما هستند و نه از کفار بلکه مُذَبْذَبِینَ بَیْنَ ذلِکَ لا إِلی هؤُلاءِ وَ لا إِلی هؤُلاءِ