تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ١٣٨ - شرحها

کلمه‌ها

مقتا: بغض شدید نسبت به کسی که می‌بینی مرتکب کار قبیح می‌شود.
«مقته مقتا: ابغضه اشد البغض عن امر قبیح».
بنیان: مصدر است به معنی بنا کردن، در اینجا به معنی مفعول «مبنی» و ساختمان می‌باشد.
مرصوص: محکم. در مجمع فرموده: رصّ محکم کردن بناست، اصل آن از رصاص (سرب قلع) است گویی از سرب بنا شده.
زاغوا: زیغ: انحراف از حق «المیل عن الاستقامة» منظور از آن انحراف قلب است.

شرحها

در آیات زیر بعد از اشاره به اینکه موجودات خدا را تسبیح می‌کنند در مقام توبیخ می‌فرماید: ای اهل ایمان چرا وعده می‌دهید چیزی را که نخواهید کرد، این عمل مورد غضب خداست. سپس می‌فرماید: خدا اهل جهاد در راه خدا را دوست دارد، اگر شما قول جهاد بدهید و در مقام عمل خلف وعده نمائید رسول خدا را اذیت می‌کنید و این سبب انحراف شما از حق خواهد بود.
١- سَبَّحَ لِلَّهِ ما فِی السَّماواتِ وَ ما فِی الْأَرْضِ وَ هُوَ الْعَزِیزُ الْحَکِیمُ عین همان آیه است که در اول سوره حشر گذشت و معنی آن در اول سوره حدید گفته شد آمدن آن در اینجا ظاهرا بدان جهت است که خدا به شما نیازی ندارد، توبیخ شما در باره رفتن به جهاد برای نفع شماست و گرنه خدا منزه از این نیازهاست.