تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٧ - شرحها

٣- اول و آخر و آشکار و نهان فقط اوست و او به هر شی‌ء داناست.
٤- اوست که آسمانها و زمین را در شش روز آفرید، سپس بر تدبیر پرداخت و آنچه از زمین بیرون می‌آید و آنچه از آسمان نازل می‌شود و آنچه در آسمان بالا می‌رود او با شماست در هر جا که باشید، خدا آنچه می‌کنید می‌بیند.
٥- حکومت آسمانها و زمین مخصوص اوست و همه کارها به خدا بر می‌گردد.
٦- شب را در جای روز و روز را در جای شب داخل می‌کند و او به آنچه در سینه‌هاست داناست.

کلمه‌ها

سبح: خداوند ذاتا از آلودگیها و از نیازها و از نقصها پاک و منزه است، تسبیح و سبحان اللَّه گفتن اقرار به این واقعیت در ذات پاک خداست.
استوی: این کلمه اگر با «علی» باشد به معنی استقرار آید، نظیر اسْتَوی عَلَی الْعَرْشِ یعنی بر تخت استقرار یافت و اگر با «الی» باشد به معنی قصد و توجه است.
یلج: ولوج: دخول. «ولج الشی‌ء فی غیره: دخل» راغب دخول در جای تنگ گفته است، ظاهرا آن در بعضی جاهاست و گرنه در نهج البلاغه نامه ٢٤ آمده «
لیولجه به الجنة
». ذات: مؤنث «ذو» به معنی صاحب است.

شرحها

در این آیات می‌خوانیم: همه چیز خدا را تسبیح می‌کنند و او را از نیاز و نقصان منزه می‌دانند. تدبیر کائنات در دست اوست، حیات از جانب او افاضه و