تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ١٧٦ - شرحها

شرحها

در این آیات می‌خوانیم: منافقون نزد رسول اللَّه صلّی اللَّه علیه و آله آمده گفتند: گواهی می‌دهیم که تو رسول خدایی ولی این را به زبان می‌گفتند و می‌خواستند آن را سپر قرار بدهند، آنها خوشمنظرند و زبان شیرین دارند ولی درونشان تهی است و همچون چوبهای ضخیم هستند که به دیوار تکیه داده است.
استغفار پیامبر در باره آنها مقبول نیست، می‌گویند: به یاران رسول اللَّه انفاق نکنید تا پراکنده شوند ولی غافلند از آنچه خزانه‌های عالم از آن خداست می‌گویند چون به مدینه رفتیم ما که عزیز و اهل شهریم، بیگانه‌ها را که ذلیلند خارج خواهیم کرد ولی نمی‌فهمند، عزت مال خدا و رسول و مؤمنین است.
١- إِذا جاءَکَ الْمُنافِقُونَ قالُوا نَشْهَدُ إِنَّکَ لَرَسُولُ اللَّهِ وَ اللَّهُ یَعْلَمُ إِنَّکَ لَرَسُولُهُ وَ اللَّهُ یَشْهَدُ إِنَّ الْمُنافِقِینَ لَکاذِبُونَ اینکه می‌گفتند: إِنَّکَ لَرَسُولُ اللَّهِ سخن حقّی است لذا می‌فرماید وَ اللَّهُ یَعْلَمُ إِنَّکَ لَرَسُولُهُ ولی چون آنها به این سخن عقیده نداشتند، لذا فرموده:
وَ اللَّهُ یَشْهَدُ إِنَّ الْمُنافِقِینَ لَکاذِبُونَ علی هذا در اینجا خبری که مطابق عقیده گوینده نیست، کذب شمرده شده، به عبارت دیگر کذب خبری نیست بلکه کذب مخبری است.