تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٣٤ - شرحها

کلمه‌ها

عرضها: عرض: وسعت. و آن یکی از معانی شایع این کلمه است.
نبرأها: برء و بروء: آفریدن «برء اللَّه الخلق: خلقهم» آن در اصل به معنی کنار شدن و خلاص شدن است خلقت را از آن «برء» گفته‌اند، که شی‌ء از عدم به طرف وجود کنار می‌شود.
تأسوا: اسی: اندوه، لِکَیْلا تَأْسَوْا تا غصه نخورید.
تفرحوا: فرح: سرور توأم با تکبر، در اقرب الموارد گوید: سرور و حبور در شادی ممدوح به کار می‌رود ولی فرح، در شادی مذموم کرد موجب تکبر است.
مختال: متکبر. خیلاء: تکبر از روی خیال و فرض.
فخور: افتخار کننده. ناز فروش، آنکه بودنیهای خویش را به رخ مردم می‌کشد.

شرحها

در تعقیب مسئله انفاق و جهاد در این آیات فرموده: به سوی مغفرت و بهشت خدا پیشی گیرید که برای اهل ایمان آماده شده است، اگر در راه انفاق و جهاد مصیبت مالی و جانی به شما رسید ناراحت نباشید، از اوّل در علم خدا بود که شما در راه خدا آن گرفتاری را ببینید، به آنچه از دست رفته غصه نخورید و به آنچه به دست می‌آید تکبر ننمائید.
آنان که از انفاق در راه خدا بخل کرده و دیگران را به بخل وا می‌دارند از راه خدا برگشته‌اند، خدا از آنها بی‌نیاز است.