تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٢٦٨ - کلمهها

کلمه‌ها

سمع: قوه شنوایی. منظور از آن جمع است و چون در اصل مصدر است و مصادر جمع بسته نمی‌شود لذا در قرآن همیشه مفرد به کار رفته است، به معنی گوش نیز به کار می‌رود، در اقرب گوید: «السمع:
حس الاذن و الاذن».
افئده: قلبها. مفرد آن فؤاد است «فاد» به معنی بریان کردن می‌باشد قلب را از آن فؤاد گفته‌اند که در آن دلسوزی هست.
ذرءکم: ذرء: آفریدن. طبرسی آفریدن بدون سابقه فرموده است ذریه به معنی نسل و آفریده شده از آن است.
زلفة: زلف: نزدیک شدن و مقدم گشتن. «زلف زلفا: تقدّم و تقرّب» زلفة در آیه مصدر است به معنی فاعل.
تدعون: از باب افتعال به معنی خواستن است، مراد از آن ظاهرا مبالغه و به شدت خواستن است لذا بعضی آرزو معنی کرده‌اند اصل آن «تتدعون» می‌باشد.
غورا: غور: فرو رفتن «غار الماء غورا: دخل فی الارض و سفل فیها» آن در آیه به معنی فاعل (غائر) است.
معین: جاری آشکار. ظاهرا میم اصل کلمه است در لغت آمده «معن الماء:
سهل و سال».