تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٤٦٥ - شأن نزول

از ابن عباس و مجاهد و ابو صالح نقل شده است.
در المیزان فرموده: سوره همه‌اش مدنی است و یا صدر آن بیست دو آیه مدنی و بقیه مکی است، روایات اهل بیت علیهم السّلام بر مدنی بودن متفق است و روایات اهل سنّت در این خصوص مستفیض می‌باشد وانگهی در مکه از اسیر و نذر خبری نبود حال آنکه سوره صریحا از نذر و اسیر نام می‌برد.
نگارنده گوید: علامه امینی در الغدیر ج ٢ ص ١٠٧- ١١١ نزول آیات را در باره اهل بیت علیهم السّلام از سی و چهار کتاب معروف اهل سنت نقل کرده است، لذا در مدنی بودن سوره شکی نیست.

شأن نزول

٥- زمخشری در کشّاف نقل کرده ابن عبّاس گوید: حسن و حسین علیهما السّلام مریض شدند، رسول خدا صلّی اللَّه علیه و آله با جمعی به عیادت آن دو آمدند، گفتند: یا ابا- الحسن بهتر است برای شفای فرزندانت نذری بکنی، علی و فاطمه و کنیزشان فضه نذر کردند که اگر خدا به آن دو شفا دهد، سه روز، روزه بگیرند، آن دو از مرض شفا یافتند چیزی در خانه آنها نبود.
علی علیه السّلام از شمعون خیبری سه صاع جو قرض کرد، فاطمه علیهما السّلام یک صاع آن را آرد کرد و پنج قرص نان پخت، آنها را پیش خود گذاشتند تا افطار کنند، سائلی آمد و گفت السّلام علیکم یا اهل بیت محمّد صلّی اللَّه علیه و آله من مسکینی از مساکین مسلمانانم مرا اطعام کنید، خدا شما را از مائده‌های بهشتی اطعام نماید، همه طعام را به او دادند و جز آب نچشیدند و فردا را نیز روزه گرفتند، شب چون طعام را پیش خود گذاشتند یتیمی بر سر آنها ایستاد، او را بر خود مقدم داشتند در شب سوم اسیری بر آنها وارد شد، مانند گذشته طعام را به او دادند.
چون صبح کردند علی علیه السّلام دست حسن و حسین علیهما السّلام را گرفت و محضر