تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ١٢١ - شرحها

شرحها

در تعقیب مطالب گذشته در این آیه فرموده: شما مسلمانان باید از ابراهیم علیه السلام و یاران او درس بگیرید که به اقوام خویش گفتند: مادامی که به خدای واحد ایمان نیاورید ما از شما بیزار و کناریم.
آن گاه فرموده: این دستور فقط در باره کسانی است که محارب می‌باشند و با شما در جنگ هستند و شما را از دیارتان بیرون کرده‌اند، اما آنها که با شما کاری نداشته و به فکر مسالمت هستند مانعی نیست که با آنها نیکی کنید.
٤- قَدْ کانَتْ لَکُمْ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ فِی إِبْراهِیمَ وَ الَّذِینَ مَعَهُ إِذْ قالُوا لِقَوْمِهِمْ إِنَّا بُرَآؤُا مِنْکُمْ وَ مِمَّا تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ.
از «قومه» معلوم می‌شود که ابراهیم غیر از لوط، در بابل ایمان آورنده داشته است و به مشرکان گفته‌اند که ما از شما و از اصنامتان بیزار هستیم.
کَفَرْنا بِکُمْ وَ بَدا بَیْنَنا وَ بَیْنَکُمُ الْعَداوَةُ وَ الْبَغْضاءُ أَبَداً حَتَّی تُؤْمِنُوا بِاللَّهِ وَحْدَهُ.
تفسیر «براء» است یعنی بیزاریمان یکی انکار دین شما، دیگری عداوت نسبت به شما، سومی ادامه بیزاری است مگر آنکه به خدا و وحدانیت او ایمان آورید، «وحده» حال است از «اللَّه».
به نظر می‌آید: منظور از عداوت دشمنی ظاهری و از بغضاء تنفر باطنی است.