تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٦٧ - شرحها

کلمه‌ها

تفسحوا: فسح: جا گشادن، جا باز کردن. «فسح له فی المجلس: وسع و فرج» تفسح: در وسعت قرار گرفتن. منظور نشستن است به طوری که مجلس به همه وسعت بدهد.
انشزوا: نشز (بر وزن عقل): برخاستن، بلند شدن. «انشزوا»:
برخیزند.
اشفقتم: اشفاق: خوف و خشیت. طبرسی فرماید: اشفاق خوف از وقوع مکروه است با احتمال عدم وقوع.

شرحها

در آیات فوق اولا یک مطلب اخلاقی مطرح است و آن اینکه: در مجالس باید حق همه مراعات بشود و انسان طوری بنشیند که برای دیگران نیز نشستن میسر باشد، و نیز اگر وضعی پیش آمد و گفتند: شما بروید، دیگران بیایند لازم است انسان قبول کند.
از آیات استفاده می‌شود که مسلمانان در مجلس رسول خدا صلّی اللَّه علیه و آله آن چنان دور را می‌گرفتند که نشستن و استفاده از آن حضرت برای بقیه غیر مقدور می‌شد.
و نیز در آیه دوازدهم دستور داده که هر که بخواهد با رسول خدا خلوت کند، باید اول صدقه بدهد و در آیه بعدی همان حکم نسخ شده است.
طبرسی رحمه اللَّه نقل می‌کند: آیه صدقه درباره اغنیا نازل شد که زیاد با پیغمبر خلوت می‌کردند، چون چنان دیدند از خلوت با آن حضرت خود داری