تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٣٨٧ - شرحها

است.
لبد: جمع لبده است به معنی ملاصق و متراکم لبود: اقامت، چسبیدن ازدحام و جمع شدن.
ملتحد: پناهگاه. گویند: «لحد الی فلان: مال الیه» پس ملتحد پناهگاهی است که انسان به طرف آن میل می‌کند.
یسلک: سلک (بر وزن عقل): داخل شدن و داخل کردن.
رصد: مراقب، نگهبان (آیه ٩ همین سوره).

شرحها

آیات فوق کلام خداوند است بعد از نقل کلام جن و در آهنگ آیات گذشته می‌باشد خداوند گفته جن و کلام خودش را در یک نظام نقل فرموده است، این آیات، استنتاجی است از گذشته که اگر جن و انس در راه حقی که می‌دانند استقامت کنند بهره آن را خواهند دید، بگو: دعوتم به توحید است، مالک نفع و یا ضرری بر شما نیستم، فقط فرمانبری از خدا نجاتم می‌دهد. مخالفت خدا سبب رفتن در آتش است، خدا پیامبران را به وسیله ملائکه حفظ می‌کند تا لغزش ننمایند.
١٦- وَ أَنْ لَوِ اسْتَقامُوا عَلَی الطَّرِیقَةِ لَأَسْقَیْناهُمْ ماءً غَدَقاً عطف است بر أَنَّهُ اسْتَمَعَ در اوّل سوره یعنی: «قل اوحی الی ان لو استقاموا ...»، فاعل «استقاموا» جن و انس هر دو است، الف و لام طریقه برای عهد و منظور از آن طریقه حق می‌باشد، به قرینه لِنَفْتِنَهُمْ فِیهِ مراد از لَأَسْقَیْناهُمْ ... رساندن به وسعت و نعمت زندگی است زیرا آب کثیر سبب نعمت وسیع است.