تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٢٠٥ - شرحها

شرحها

در این آیات چند حکم از احکام طلاق مطرح است، اوّل اینکه زن را باید در وقتی طلاق داد که به مجرد وقوع طلاق داخل در عده شود و آن طلاقی است که در طهر غیر مواقعه باشد چنان که خواهد آمد.
دوم: باید اوقات عده را بشمارند، زیرا در ایام عده نفقه و سکنی و کسوه بر عهده مرد است و نیز بعد از عده، زن حق ازدواج با دیگران را دارد.
سوم: در ایام عده زن را نباید از منزل بیرون کرد، بر خودش نیز خارج شدن حرام است. مگر آنکه کاری انجام دهد که به علت آن بیرونش کنند.
چهارم به وقت ایقاع طلاق باید دو نفر عادل حاضر باشند و گرنه طلاق باطل است.
پنجم: چون عده به شرف تمام شدن رسد، مرد می‌تواند رجوع کند و طلاق باطل شود و یا صبر کند عده تمام شود و از زن به طور شایسته جدا گردد، و چون در اینکارها احتیاج به تقوی دارد تا از جاده عدالت در آن مرحله حساس خارج نشوند، لذا تقوی گوشزد شده است.
١- یا أَیُّهَا النَّبِیُّ إِذا طَلَّقْتُمُ النِّساءَ فَطَلِّقُوهُنَّ لِعِدَّتِهِنَّ وَ أَحْصُوا الْعِدَّةَ.
این قسمت از آیه شامل دو حکم است یکی طلاق در طهر غیر مواقعه، دیگری شمردن روزهای عده. خطاب به حضرت رسول صلّی اللَّه علیه و آله به علّت شرافت و احترام اوست، و گرنه حکم شامل همه است.
منظور از إِذا طَلَّقْتُمُ اراده طلاق است نظیر: فَإِذا قَرَأْتَ الْقُرْآنَ فَاسْتَعِذْ بِاللَّهِ نحل/ ٩٨ إِذا قُمْتُمْ إِلَی الصَّلاةِ ... مائده/ ٦ یعنی چون خواستید قرآن