تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٣٥٢ - شرحها

٤- تا از گناهان شما بیامرزد و شما را تا اجل معین تأخیر اندازد که اجل خدا چون بیاید تأخیر نمی‌شود ای کاش می‌دانستید.
٥- گفت: پروردگارا من قوم خویش را شب و روز دعوت کردم.
٦- دعوت من بر آنها جز فرار نیفزود.
٧- و من هر وقت که دعوتشان کردم تا آنها را بیامرزی، انگشتان را در گوشها کردند و لباسشان را به سر کشیدند و تکبر کردند تکبر بزرگی!!

کلمه‌ها

اصابع: انگشتان، مفرد آن اصبع است.
استغشوا: استغشاء: پوشاندن «استغثی ثوبه: تغطی به» به قول راغب: لباس را برای خود غاشیه و پرده قرار داد.
اصروا: اصرار: ادامه دادن به گناه، صر: بستن و گره زدن گویی گناهکار گناه را به گناه می‌بندد و ادامه می‌دهد.

شرحها

در این آیات بعثت نوح علیه السّلام و دعوت او و مقداری از شکایتش به درگاه خدا نقل شده است.
١- إِنَّا أَرْسَلْنا نُوحاً إِلی قَوْمِهِ أَنْ أَنْذِرْ قَوْمَکَ مِنْ قَبْلِ أَنْ یَأْتِیَهُمْ عَذابٌ أَلِیمٌ.
به نظر می‌آید: منظور از عذاب، عذاب دنیاست چنان که از آیات بعدی نیز روشن می‌شود و یا منظور عذاب دنیا و آخرت هر دو است و نیز روشن می‌شود که وقوع عذاب حتمی بوده است، أَنْ أَنْذِرْ ... تفسیر «ارسلنا» است یعنی نوحا و اوحینا الیه ان انذر ...».