تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ١٥٧ - شرحها

امیة لا تکتب و لا تقرء».
حکمة: آن در اصل به معنی درک و تشخیص است که سبب محکم کاری می‌شود، به تکالیف و اخلاقیات نیز گفته می‌شود.
اسفار: کتابها و نامه‌ها. مفرد آن سفر (بکسر اول) است، ناگفته نماند:
سفر (بر وزن عقل) به معنی پرده برداشتن و آشکار کردن است، کتاب و نوشته را از آن جهت سفر گویند که مطالب را آشکار می‌کند.
هادوا: یهودی شدند، گویند: «هاد و تهود» یعنی به دین یهود داخل شد.

شرحها

در این آیات، خداوند با منزه بودن و چهار وصف دیگر توصیف شده که ارسال رسل و هدایت بشر مقتضای آنهاست، آن گاه در مقام امتنان، بعثت حضرت رسول صلّی اللَّه علیه و آله مطرح گردیده و با تمثیل به تورات و یهود، بیان شده که استفاده از پیامبر، در صورت عمل به دین اوست، سپس به یهود فرموده: شما پیش خدا ارزش و اصالت ندارید، ادعایتان پوچ است.
١- یُسَبِّحُ لِلَّهِ ما فِی السَّماواتِ وَ ما فِی الْأَرْضِ الْمَلِکِ الْقُدُّوسِ الْعَزِیزِ الْحَکِیمِ.
تسبیح منزه دانستن و منزه کردن خدا از هر عیب و نقص است، به حکم وَ إِنْ مِنْ شَیْ‌ءٍ إِلَّا یُسَبِّحُ بِحَمْدِهِ وَ لکِنْ لا تَفْقَهُونَ تَسْبِیحَهُمْ اسراء/ ٤٤ همه کائنات خدا را تسبیح می‌کنند ولی ما زبان آنها را نمی‌فهمیم، پس تمام ذرات جهان نسبت به خدا شعور و درک دارند و با زبان خود، خدا را تسبیح می‌کنند و آیه شریفه از آن خبر می‌دهد، این تسبیح به طور علت و معلول نیست و گرنه ما آن را می‌فهمیدیم.