تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٣١٩ - اشاره

[سوره الحاقة (٦٩): آیات ٢٥ تا ٣٧]

اشاره

وَ أَمَّا مَنْ أُوتِیَ کِتابَهُ بِشِمالِهِ فَیَقُولُ یا لَیْتَنِی لَمْ أُوتَ کِتابِیَهْ (٢٥) وَ لَمْ أَدْرِ ما حِسابِیَهْ (٢٦) یا لَیْتَها کانَتِ الْقاضِیَةَ (٢٧) ما أَغْنی عَنِّی مالِیَهْ (٢٨) هَلَکَ عَنِّی سُلْطانِیَهْ (٢٩)
خُذُوهُ فَغُلُّوهُ (٣٠) ثُمَّ الْجَحِیمَ صَلُّوهُ (٣١) ثُمَّ فِی سِلْسِلَةٍ ذَرْعُها سَبْعُونَ ذِراعاً فَاسْلُکُوهُ (٣٢) إِنَّهُ کانَ لا یُؤْمِنُ بِاللَّهِ الْعَظِیمِ (٣٣) وَ لا یَحُضُّ عَلی طَعامِ الْمِسْکِینِ (٣٤)
فَلَیْسَ لَهُ الْیَوْمَ هاهُنا حَمِیمٌ (٣٥) وَ لا طَعامٌ إِلاَّ مِنْ غِسْلِینٍ (٣٦) لا یَأْکُلُهُ إِلاَّ الْخاطِؤُنَ (٣٧)
٢٥- اما هر کس کتابش به دست چپش داده شود گوید: ای کاش کتابم را داده نمی‌شدم.
٢٦- و نمی‌دانستم حسابم چیست.
٢٧- ای کاش مرگ اولی تمام کننده بود.
٢٨- ثروت من از من کفایت نکرد.