تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٤٣٦ - شرحها

٤٤- فقیر را اطعام نمی‌کردیم.
٤٥- با اهل باطل وارد می‌شدیم.
٤٦- روز جزا را تکذیب می‌کردیم.
٤٧- تا مرگ بر ما آمد.
٤٨- پس شفاعت شافعان نفعشان ندهد.

کلمه‌ها

رهینة: رهن و رهان: گرو و وثیقه هر انسان پیش خدا در مقابل عملش مرهون و مقبوض است تا به جزای آن برسد در جوامع فرموده رهینه مؤنث رهین نیست زیرا فعیل به معنی مذکر و مؤنث در آن یکسان می‌آید بلکه آن اسم است به معنی رهن.
سلککم: سلک (بر وزن عقل): داخل شدن و داخل کردن.
نخوض: خوض: داخل شدن در آب و رفتن در آن. به طور استعاره به وارد شدن در امور گفته می‌شود، اکثر موارد آن در قرآن در مقام ذم است.

شرحها

به دنبال مطالب گذشته در آیات می‌خوانیم که هر کس در گرو اعمال خویش است، ایمان و عمل به قرآن، انسان را از عذاب می‌رهاند و گرنه «سقر» در کمین او خواهد بود و شفاعت شافعان به او سودی نخواهد بخشید.
٣٨ و ٣٩- کُلُّ نَفْسٍ بِما کَسَبَتْ رَهِینَةٌ إِلَّا أَصْحابَ الْیَمِینِ باء در «بما» به معنی سبب یا مقابله است یعنی انسان به سبب یا در مقابل عملش رهن و مقبوض است تا مجازات بیند. «الا» استثناء متصل است یعنی مگر