تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٨٦ - شرحها

شرحها

در این آیات برای تبرئه کردن رسول خدا صلّی اللَّه علیه و آله و مسلمانان می‌فرماید:
خدا یهود بنی نضیر را اجلاء و اخراج کرد، شما فکر می‌کردید که خارج نخواهند شد و آنچه از نخلهای آنها قطع گردید به اذن خدا بود و اگر اخراج نمی‌شدند بلای دیگری به سراغ آنها می‌آمد، زیرا که با خدا و رسولش بنای دشمنی نهادند، هر کس چنین باشد دچار خشم خدا خواهد گردید، در آخرت نیز در عذاب خدا خواهند بود فَاعْتَبِرُوا یا أُولِی الْأَبْصارِ و چون همه اینها مطابق حکمت و مصلحت بوده است، لذا سوره با سَبَّحَ لِلَّهِ ... شروع شده و با یُسَبِّحُ لَهُ ما فِی السَّماواتِ ... ختم گردیده است.
١- سَبَّحَ لِلَّهِ ما فِی السَّماواتِ وَ ما فِی الْأَرْضِ وَ هُوَ الْعَزِیزُ الْحَکِیمُ.
این آیه عینا همانست که در اول سوره حدید گذشت با این فرق که در آنجا به جای وَ ما فِی الْأَرْضِ کلمه «و الارض» بود، تناسب این آیه که سر خطّ سوره است با مطالب بعدی آنست که: اجلاء بنی نضیر و اجلاء بنی قینقاع و امثال آن همه از روی مصلحت و حکمت بوده و منزه بودن خداوند و عزت و حکمتش مقتضی این جریانها بوده است، در رابطه با «سبح للَّه» و مراد از تسبیح در اوّل سوره حدید صحبت شد به آنجا رجوع شود.
٢- هُوَ الَّذِی أَخْرَجَ الَّذِینَ کَفَرُوا مِنْ أَهْلِ الْکِتابِ مِنْ دِیارِهِمْ لِأَوَّلِ الْحَشْرِ ....
منظور آنست که اخراج آنها توسط رسول خدا، مطابق فرمان خدا بوده است گر چه آنها ناراحت شدند، حتی زنان و کودکان بی‌تقصیر نیز از گرفتاری مصون نماندند ولی چاره‌ای جز آن نبود، مصلحت جامعه توحیدی و پیاده کردن حاکمیت