تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٤٦١ - کلمهها

[سوره القیامة (٧٥): آیات ٣٦ تا ٤٠]

اشاره

أَ یَحْسَبُ الْإِنْسانُ أَنْ یُتْرَکَ سُدیً (٣٦) أَ لَمْ یَکُ نُطْفَةً مِنْ مَنِیٍّ یُمْنی (٣٧) ثُمَّ کانَ عَلَقَةً فَخَلَقَ فَسَوَّی (٣٨) فَجَعَلَ مِنْهُ الزَّوْجَیْنِ الذَّکَرَ وَ الْأُنْثی (٣٩) أَ لَیْسَ ذلِکَ بِقادِرٍ عَلی أَنْ یُحْیِیَ الْمَوْتی (٤٠)
٣٦- آیا انسان گمان می‌کند، که مهمل رها کرده شود؟
٣٧- آیا نطفه‌ای نبود از منیی که ریخته می‌شود؟
٣٨- سپس علقه بود، خدا او را آفرید و ترکیب کرد.
٣٩- و از او دو جفت مذکر و مؤنث قرار داد.
٤٠- آیا آن خدا قادر نیست که مردگان را زنده کند.

کلمه‌ها

سدی: مهمل. بدون تکلیف بدون ثواب و عقاب. این کلمه فقط یک بار در قرآن مجید آمده است.
نطفه: آب کم. آب صاف شده راغب گوید: «النطفة: الماء الصافی» نطف: چکیدن توأم با صاف شدن.
منی: منی (بر وزن عقل): اندازه‌گیری. «منی لک المانی» یعنی اندازه گیری برای تو اندازه گیری کرد. راغب گوید: نطفه را از آن منی گویند که با قدرت خدا اندازه گیری شده است. آن را ریختن نیز گفته‌اند: «امنی الدماء: اراقها».