تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٤١٥ - شأن نزول

مطالب سوره

٥- در این سوره ابتدا به رسول خدا صلّی اللَّه علیه و آله وحی می‌شود که انذار کن، آن گاه پس از اشاره به معاد کسی که قرآن را سحر و ساخته بشر دانسته است.
به سختی تهدید می‌شود، سپس اشاره می‌شود که اهل جهنم در جواب سؤال اهل بهشت خواهند گفت: کفر و گناهان ما را به این روز سیاه انداخت، به هر حال غرض سوره انذار است انذار بسیار شدید.

شأن نزول

٦- در این سوره از کسی یاد می‌شود که از سران مشرکین است، که او بعد از تفکر و تدبر که در مقابل قرآن مجید چه بگوید، بالاخره با ناراحتی و درهم کشیدن قیافه‌اش، گفت: این سخنان جادویی است که از گذشتگان مانده و اینها گفتار بشر است نه خدا، ظاهرا این رفتار او سبب نزول همه سوره شده است.
آن کس ولید بن مغیره مخزومی از سران مشرکان بود، در تفسیر علیّ بن ابراهیم قمی نقل شده: ولید بن مغیره پیر مردی تجربه دیده و از بزرگان عرب و از کسانی بود که به رسول خدا صلّی اللَّه علیه و آله مسخره می‌کردند، رسول خدا صلّی اللَّه علیه و آله در حجر اسماعیل می‌نشست و قرآن می‌خواند، قریش نزد ولید جمع شده و گفتند:
یا ابا عبد شمس این چیست که محمّد می‌گوید؟ شعر است یا کهانت (غیبگویی) و یا خطابه؟
گفت: بگذارید حرفش را بشنوم، آن گاه به حضرت رسول صلّی اللَّه علیه و آله نزدیک شد و گفت: ای محمّد از شعر خود بر من بخوان. حضرت فرمود: آن شعر نیست، بلکه کلام خداست که برای ملائکه و انبیاء و رسولانش آن را پسندیده است: گفت:
مقداری از آن بر من بخوان.