تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٢٧٠ - شرحها

آمده که عِلْمُها عِنْدَ رَبِّی کار پیامبران فقط انذار از قیامت بوده است نه تعیین وقت آن.
٢٧- فَلَمَّا رَأَوْهُ زُلْفَةً سِیئَتْ وُجُوهُ الَّذِینَ کَفَرُوا وَ قِیلَ هذَا الَّذِی کُنْتُمْ بِهِ تَدَّعُونَ.
ضمیر «رأوه» راجع به «الوعد» است «سیئت» مجهول «ساء» و منظور از آن، ظهور آثار اندوه در چهره‌هاست. آن وقت از طرف ملائکه به مشرکان گفته می‌شود: این عذاب همان وعده است که می‌خواستید. طبرسی «تدعون» را به عجله خواستن معنی کرده است.
و نیز فرموده: «...
عن الاعمش قال لما رأوا ما لعلی بن ابی طالب عند اللَّه من الزلفی سیئت وجوه الذین کفروا
» و نیز فرموده:
«عن ابی جعفر علیه السّلام فلما رأوا مکان علی من النّبیّ صلّی اللَّه علیه و آله سیئت وجوه الذین کفروا یعنی الذین کذبوا بفضله»
این گونه روایات یک نوع تطبیق است که به آن حضرت صلوات اللَّه علیه تطبیق می‌شود، روایت اول از طریق اهل سنت است.
٢٨- قُلْ أَ رَأَیْتُمْ إِنْ أَهْلَکَنِیَ اللَّهُ وَ مَنْ مَعِیَ أَوْ رَحِمَنا فَمَنْ یُجِیرُ الْکافِرِینَ مِنْ عَذابٍ أَلِیمٍ.
گویند: کفار مرگ آن حضرت را آرزو می‌کردند که بعد از مرگ او در کفر خود ثابت بمانند، در جواب فرموده: من و اصحابم بمانم یا نمانم شما را عذاب حتمی است أَوْ رَحِمَنا در اثر تأخیر اجل است در اینجا هلاک در مطلق مردن به کار رفته است نه به معنی هلاکت.
٢٩- قُلْ هُوَ الرَّحْمنُ آمَنَّا بِهِ وَ عَلَیْهِ تَوَکَّلْنا فَسَتَعْلَمُونَ مَنْ هُوَ فِی ضَلالٍ مُبِینٍ.
یعنی: بگو آنکه شما را به سوی او می‌خوانم خدایی است که رحمتش به همه جا گسترده است. راه همانست که به او ایمان آورد و توکل کرد، به زودی خواهید