تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ٢٥٦ - اشاره

[سوره الملک (٦٧): آیات ٧ تا ١٤]

اشاره

إِذا أُلْقُوا فِیها سَمِعُوا لَها شَهِیقاً وَ هِیَ تَفُورُ (٧) تَکادُ تَمَیَّزُ مِنَ الْغَیْظِ کُلَّما أُلْقِیَ فِیها فَوْجٌ سَأَلَهُمْ خَزَنَتُها أَ لَمْ یَأْتِکُمْ نَذِیرٌ (٨) قالُوا بَلی قَدْ جاءَنا نَذِیرٌ فَکَذَّبْنا وَ قُلْنا ما نَزَّلَ اللَّهُ مِنْ شَیْ‌ءٍ إِنْ أَنْتُمْ إِلاَّ فِی ضَلالٍ کَبِیرٍ (٩) وَ قالُوا لَوْ کُنَّا نَسْمَعُ أَوْ نَعْقِلُ ما کُنَّا فِی أَصْحابِ السَّعِیرِ (١٠) فَاعْتَرَفُوا بِذَنْبِهِمْ فَسُحْقاً لِأَصْحابِ السَّعِیرِ (١١)
إِنَّ الَّذِینَ یَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ بِالْغَیْبِ لَهُمْ مَغْفِرَةٌ وَ أَجْرٌ کَبِیرٌ (١٢) وَ أَسِرُّوا قَوْلَکُمْ أَوِ اجْهَرُوا بِهِ إِنَّهُ عَلِیمٌ بِذاتِ الصُّدُورِ (١٣) أَ لا یَعْلَمُ مَنْ خَلَقَ وَ هُوَ اللَّطِیفُ الْخَبِیرُ (١٤)
٧- چون در آتش انداخته شوند صفیر آن را می‌شنوند حال آنکه آتش آنها را بالا و پائین می‌برد.
٨- نزدیک است از شدت غضب تکه تکه شود هر وقت دسته‌ای در آن انداخته شوند، مأمورانش سؤال کنند آیا انذار کننده‌ای برای شما نیامد؟!
٩- گویند: آری انذار کننده آمد ولی تکذیبشان کرده و گفتیم: خدا چیزی نازل نکرده، شما جز در ضلالت بزرگ نیستید.
١٠- و گویند: اگر می‌شنیدیم یا تعقل می‌کردیم در میان اهل آتش نبودیم.
١١- پس به گناه خویش اعتراف کردند، دور باد از رحمت خدا اهل آتش.
١٢- کسانی که از پروردگار خویش در غیب خائفند آنها راست آمرزش و پاداشی بزرگ