تفسيراحسن‌الحديث - قرشی، سید علی اکبر - الصفحة ١٨٨ - شرحها

٩- روزی که شما را برای روز جمع شدن جمع می‌کند، آن روز مغبون شدن است، هر کس به خدا ایمان آورد و عمل صالح انجام دهد او را به بهشتهایی داخل می‌کند که از زیر آنها نهرها جاری است، در آن جاودانند آنست نجات بزرگ.
١٠- و آنان که کافر شده و آیات ما را تکذیب کرده‌اند، آنها اهل آتشند و در آن جاودانند، آن بد جایگاهی است.

کلمه‌ها

وبال: کیفر و عاقبت بد، و بل در اصل به معنی شدت و ثقل است.
تغابن: غبن: فریب دادن در معامله، تغابن: مغبون کردن همدیگر، ممکن است بین الاثنین نباشد مانند «تعالی اللَّه و تبارک» در اینصورت مصدر به معنی مفعول است یعنی: مغبون شدن.

شرحها

در این آیات می‌خوانیم که کائنات خدا را تسبیح می‌کنند، حکومت جهان در دست اوست، کارها را طوری انجام می‌دهد که مخصوص ستایش است، آسمانها و زمین را به حقّ آفریده و همه چیز را می‌داند، آنان که با خدا مخالفت کنند منکوب می‌شوند، حکایت گذشتگان شاهد این مدعاست.
کفار گمان می‌کنند که هرگز زنده نخواهند شد ولی گمان بی‌جایی است خدا همه را زنده خواهد کرد، نیکو کاران هر یک جای خویش را خواهند گرفت ناگفته نماند: نتیجه شش آیه اول چنان که خواهیم گفت: اثبات معاد است و پس از اثبات آن در آیه هفتم فرموده: زَعَمَ الَّذِینَ کَفَرُوا أَنْ لَنْ یُبْعَثُوا قُلْ بَلی وَ رَبِّی لَتُبْعَثُنَّ ....
١- یُسَبِّحُ لِلَّهِ ما فِی السَّماواتِ وَ ما فِی الْأَرْضِ لَهُ الْمُلْکُ وَ لَهُ الْحَمْدُ وَ