از ما خوف جان باشد. چون قضاء اجل در رسيده بود، اين سخن را كه بخدمت سلطان عرضه ميداشتند هيچ مفيد نه (مي) بود و جمعي ازيشان شبها بر كوه آزاد كه برابر قصر خوابگاه سلطان بود برامده بودند و مخفي نشسته و قصر خوابگاه را و راه آن موضع تمام در نظر آورده، تا شب سه شنبه هفتم ماه صفر سنه سبع و ستمائة، از ان جماعت چهار تن بر بام قصر سلطان بر آمدند و سلطان را شهيد كردند، و هم از راهي كه برامده بودند باز رفتند و از آب فيروزه كوه كه پيش قصر ميرود عبره كردند و هم بران [١] بلند [ي] برامدند و فرياد كردند: كه (اي) خصمان ملك! ما سلطان را كشتيم برخيزيد و ملك طلب كنيد! و چون روز شد، شهر درهم شد و سلطان را دفن كردند هم در قصر، و بعد از آن بهرات نقل كردند و در گازرگاه دفن كردند، پسر بزرگتر سلطانرا كه بهاء الدين سام بود بتخت نشاندند. و اللّه اعلم و الصلاة علي محمد و آله و سلم. العشرون السلطان بهاء الدين سام بن محمود بن محمد سام [٢]

سلطان بهاء الدين سام بن سلطان غياث الدين محمود (بن) محمد سام، بقدر چهارده ساله بود و برادرش ملك شمس الدين (محمد) بقدر ده ساله بود و مادر ايشان دختر ملك تاج الدين تمراني [٣] بود، و دو دختر بودند در حرم هم ازين ملكه، چون سلطان محمود طاب ثراه شهادت يافت، بامداد جمله امراء ترك و غور جمع شدند و بهاء الدين سام را بتخت (ملك) فيروز كوه بنشاندند، و ملكه معزيه [٤] كه مادر بهاء الدين و ديگر فرزندان غياث الدين (محمود) بود [ند] بندگان ترك [او] را بر كشتن خصمان ملك اغراء كردند و از ان طايفه يكي ملك ركن الدين محمود پسر علاء الدين محمد بن ابي علي بود او را شهيد كردند، چنانچه پيش ازين تحرير يافته است و ملك قطب الدين تمراني را قيد كردند و ملك (شهاب الدين) علي ماديني را كه پسر عم سلاطين بود (هم) قيد كردند، و امراء ترك و غور (ي) باتفاق پيش تخت كمر بستند و بعد از پنج روز چون متابعان علي شاه ديدند: كه شهر

[١] اصل: بدان
[٢] مط: كذا. راورتي: السلطان بهاء الدين سام بن غياث الدين محمود بن غياث الدين محمد بن بهاء الدين سام شنسبي
[٣] مط: تمران
[٤] اصل: مغربه.