و ليكن گنده‌پيرانند و طفلان‌شفاعت ميكند بخت جوانم
ببخشيدم بديشان جان ايشان‌كه بادا جان شان پيوند جانم [١] و بفرمود: كه بقيه اهل غزنين را ببخشيدم، از مجلس برخاست و بحمام رفت و روز هشتم بامداد با تمامت حشم غور و ملوك بر سر روضه برادران خود آمد، جامه عزا پوشيد [ه] با جمله لشكر، و هفت شبانه روز ديگر بر سر آن روضها تعزيت داشت و ختم قرآن (كرد) و صدقات داد، و صندوقهاء برادران در مهدها نهاد، و از غزنين رخت بر بست و بلاد داور بست، كوچ كرد [٢] و چون بشهر بست رسيد قصور و عمارت محمودي را كه در آفاق مثل آن نبود تمام خراب كرد [و كل ولايت كه به محموديان مضاف بود، جمله را خراب كرد و ويران گردانيد] و بغور باز آمد و مراقد برادران در جوار اسلاف خود دفن كرد، و از غزنين فرموده بود: تا چندين از سادات را بقصاص سيد مجد الدين موسوي كه وزير سلطان سوري بود، و او را با سلطان سوري در يك طاق غزنين آويخته بودند، بخدمت سلطان آوردند، و جوالها از خاك غزنين پر كرد [ند] و بر گردن ايشان آويخته [٣] و با خود بحضرت فيروز كوه آورد، و چون به فيروزكوه رسيد، آن سادات را بكشت و خون ايشان با آن خاك غزنين كه آورده بود برآميخته [٤] و از آن خاك بر كوههاي فيروزكوه چند برج ساخت، چنانچه تا بدين عهد آن بروج [٥] باقي بود، عفي اللّه عنه.
چون اين چنين انتقامي بكرد، و بحضرت باز آمد و خواست تا بعشرت و نشاط مشغول گردد و مطربان را، و ندما [٦] را جمع كرد، و روي بنشاط آورد اين قطعه بگفت، و مطربان را بفرمود، تا در عمل مزامير آوردند و بساختند و بگفتند.

[١] محمد عوفي در لباب الالباب ج ١ ص ٣٨ اين ابيات را باختلاف ذيل نوشته: در بيت اول مصراع اول مانند مط. بيت دوم مصراع دوم:
اجل ياريگر نوك سنانم.
بيت سوم:
كه بادا موجزن گرد سپاهم‌كه باقي باد ملك خاندانم. بيت چهارم:
همه عالم بگردم چون سكندر
الخ. بيت پنجم:
چو بر گلگون دولت برنشينم
الخ. بيت ششم:
بدان بودم كه هم از اوج غزنين‌بتيغ تيز جوي خون برانم. بيت هفتم: و ليكن الخ: بيت هشتم مانند متن
[٢] مط و پ: و از غزنين بر سمت بلاد داور و بست كوچ كرد
[٣] مط: ايشان نهاد و با خود
[٤] مط: برآميخت
[٥] مط: برجها
[٦] مط: و نديمان را