طبقات ناصري(تاريخ ايران و اسلام) - سراج جوزجانی، منهاج الدین - الصفحة ٧٧ - الاول ابو بكر

استيلا يافت، و دوازده روز رنجور بود، روز دوشنبه دوازدهم ماه ربيع الاول سنه احدي عشر، وقت چاشت از دار فنا، بدار بقا رحلت فرمود. گفته‌اند: مدت مرض او چهارده روز بود، و وصيت فرمود، تا او را علي و عباس، و دو پسر عباس، فضل و قثم بشويند، و اسامه زيد رضي اللّه عنهم و شقران [١] مولي رسول، با ايشان بودند، و اوس بن خولي انصاري هم با ايشان بود، و در سه جامه سپيد كفنش كردند، و صحابه بر وي جدا جدا نماز كردند، بي جماعت و امام، و او را در حجره عايشه رضي اللّه عنها دفن كردند.
صلّي اللّه عليه و سلّم، و علي آله و اصحابه و ذرياته الي يوم الدين‌ الطبقة الثانية

طبقه خلفاء راشدين‌

الاول ابو بكر

ابو بكر صديق رضي اللّه عنه، خليفه رسول بود، نام او ابو بكر عتيق بن ابي قحافه و نام ابو قحافه عثمان بن عامر بن عمرو بن كعب بن سعد بن تيم بن مره بود و ابو بكر رضي اللّه عنه. مردي تمام بالا بود، لعل [٢] و سپيد باريك اندام تنك موي، و بر روي مباركش رگها بنمودي، پيشاني بيرون آمده، چشمها بكود [٣] فروشنده، و از جمله سال‌داران قريش بود، و به تجارت شام رفته بود، و پيش از ظهور اسلام راهبي او را وصيت كرده بود، كه منتظر باش به بيرون آمدن نبي آخر الزمان را، و گفته‌اند: خوابي ديده بود، چون باز آمد، خبر مصطفي بشنيد اسلام آورد، و اقرباء خود را باسلام دعوت كرد، عثمان بن عفان، و زبير عوام و طلحه و سعد ابي وقاص، و عبد الرحمن عوف، بدعوت او اسلام آوردند، و ابو بكر سي ساله بود، كه اسلام آورد، و او را شش فرزند بود: عبد اللّه، و عبد الرحمن و محمد، و عايشه، و اسما، و ام كلثوم، و با مصطفي صلّي اللّه عليه و آله و صحبه

---

[١] در نسخه اصل، فضل را فضيل، و شقران را نفران نوشته كه مطابق قول جمهور تصحيح شد.
[٢] در شرح حليه‌هاي اكثر اشخاص اين كلمه بجاي سرخ از طرف مولف استعمال شده.
[٣] اصل: به كو فرو شده شايد اصلا (بكود فرو) باشد، و ترجمه همان تعبير غاير العينين طبري و ديگران باشد، كه در حليه حضرت ابو بكر آورده‌اند.