و سجستان رفتي انباشته گردانيد. و بروايت تاريخ مقدسي دوازده سال بود كه در مملكت او باران نباريد و جهان خراب شد و خلق و جانوران بيابانها هلاك گشتند تا زو بن طهماسپ، از فرزندان منوچهر بيرون آمد [١] و زال زر [٢] از سيستان بيامد، و بدر شهر ري مدت [٣] هشت ماه قتال كردند، و افراسياب را بشكستند و بتركستان بازگشت. اما پيوسته تا دور كيخسرو بايران ميتاخت و ميزد. و السلام‌ الثاني عشر زو بن طهماسپ‌

در تاريخ طبري زو بن طهماسپ بن منوچهر [٤] ميگويد. اما در تاريخ مجدول [٥] مي‌آرد: كه زو بن كيخم بن زو بن هوشب، بن تامل نوك، بن درسر بن منوچهر بود. و اين زو در اصل زابست [٦] و چون او پادشاه شد، گرشاسپ را كه از بنو اعمام او بود، لشكركش خود كرد، و اسم او بيك روايت همين سام بن نريمان بود [٧] و طهماسپ بن اشك بن زو بن مارح بن منوچهر بود، چون او بتخت نشست، هر چند كه افراسياب خراب كرده بود، جمله عمارت كرد، و در عهد او از آسمان بارانها بسيار باريد، و از دجله و فرات جويها كشيد، و ديه‌ها بنا كرد، و قصبات بفرمود تا آبادان كردند، و هفت سال خراج از رعيت بكلي برگرفت و ببخشيد تا جمله جهان معمور گشت و درختان بسيار و ميوها هر جنس از كوهها بياورد، و سپرغم [٨] كشت، و حلواهائي كه پيش ازو نبود بفرمود تا بساختند. و مدت سي سال پادشاه بود و در گذشت.

[١] اصل: منوچهر آمد، پ: مانند متن
[٢] ر: ١٢
[٣] كلمات (ري مدت) در اصل مغشوش است. از (پ) گرفته شد.
[٤] طبري (١: ٢٣٥) زو بن طهماسپ. يا: زاب بن طهماسفان. آثار البيروني (١٠٤): زاب بن تهماسب بن كمجهوبر بن زو بن هوشب بن ويد نيك بن دوسر بن منوشجهر. مجمل (٢٨) زاب طهماسپ (زو) پسر نودر. يا: پسر طهماسپ بن منوچهر. مروج مسعودي (١: ١٤٠) زو بن بهاست بن كمهجور بن عداست بن رايريج بن راع بن ماسر بن يود بن منوچهر الملك.
تاريخ سيستان زو طهماسپ. فردوسي: نديدند جز پور طهماسپ زو كه زوركيان داشت و فرهنگ گو.
ابن خلدون (٢: ١٥٧) زومر بن طهمارسپ و يقال راسپ بن طهمارسپ.
[٥] از مآخذ مهمه مولف است (ر: ١)
[٦] اصل: زايست.
[٧] تاريخ سيستان: نريمان ابن كورنگ از نبيره گرشاسپ. اسدي در گرشاسپ نامه:
نريمان پسر كورنگ كه برادر گرشاسپ بود. اما گرشاسپ بقرار بيان اسدي: بن اثرط بن شم بن طورك بن شيدسپ بن طور بن جم بود.
[٨] سپرغم يا اسپرغم: ريحان و گل و سبزه (فرهنگ نوبهار).