معصومان (علیهم‌السلام) به دلیل نگرانی از این خطر، هر آنچه در توان داشتند برای جلوگیری از گسترش جریان انحرافی و کاهش پیامدهای آن به کار بستند. ایشان ابتدا با انجام رویکردهای پیش‌گیرانه، مؤمنان و دیگر افراد معتقد را از هرگونه دروغ ‌بستن بر خدا، رسول و جانشینان ایشان (علیه‌السلام) بازداشتند. سپس برای برخی افراد که در صدد ضربه زدن به اسلام بودند، اعلام جهاد فکری ـ عقیدتی سر دادند و ضمن باطل دانستن آموزه‌های ترویجی این جریان و رسوا کردن سران آن، از پیروان خویش خواستند که از هرگونه نشست و برخاست و تعامل اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی با آن‌ها سر باز زنند.

هرچند امر به فاصله‌گیری، زمینه‌های لازم برای انزوای این جریان انحرافی را تا حدود زیادی فراهم کرد، اما سران این جریان نیز به فعالیت‌های خود ادامه دادند و در یکی از مهم‌ترین اقدامات آسیب‌زای خود، به جعل و تحریف احادیث خاندان ‌نبوت (علیهم‌السلام) پرداختند. همین امر سبب شد تا احادیث مجعول غالیان، خطری برای کتاب‌های حدیثی اصحاب ائمه اطهار (علیهم‌السلام) قرار گیرد؛ در نتیجه، عرضۀ احادیث که تا پیش از آن در گزارش‌های مختصر و روایت‌های معدود خلاصه شده بود، به یک‌باره قوّت گرفت و اصحاب امامان معصوم (علیهم‌السلام) کتاب‌های حدیثی را به ایشان عرضه کنند و ائمه نیز به تمیز گذاردن میان احادیث صادرشده و احادیث موضوعه پرداختند و این‌گونه میراث حدیثی شیعه را از خطر آلوده شدن به آموزه‌های انحرافی نجات دادند.