می بینیم تصورشان از واجب الوجود به یکی از دو شکل بالا است [١] این تصورات و تعریفات ، ناشیانه و جاهلانه است . ما اگر بخواهیم‌ تعریف نسبتا دقیقی پیدا کنیم باید آن را از زبان خود الهیون بشنویم .
آنچه نزد همه الهیون مسلم است این است که ذات واجب الوجود ذاتی است‌ بی نیاز و کامل الذات و بسیط . مفهوم " ساخته شدن " و " پدید آمدن " در او راه ندارد . او قائم به ذات و قیوم جهان و تکیه‌گاه جهان است‌ البته هر دسته از الهیون از نظر به دست دادن ملاک بی نیازی و کمال ذاتی‌ واجب الوجود و همچنین از نظر به دست دادن ملاک نیاز و نقصان مخلوقات و معلولات او روی جهت خاصی تکیه می‌کنند .
متکلمین به علت خاصی که بعدا توضیح خواهیم داد تکیه‌شان از نظر ملاک بی‌ نیازی و کمال ذات واجب الوجود بر روی مفهوم " قدیم " و " ازلی " است ، تصور متکلمین از ذات حق که ملازم است با بی‌نیازی و کمال ، مساوی‌ است با ذات قدیم و ازلی . یعنی ذاتی که همیشه بوده و هیچگاه نبوده که‌ نبوده است . از نظر متکلمین " قدم " مساوی است با " وجوب وجود " و " امتناع عدم " .
ولی جمهور فلاسفه مفهوم قدیم را برای معرفی ذات حق و به دست دادن ملاک‌ بی نیازی و کمال ذاتی حق کافی نمی‌دانند . از نظر آنها این که ذات حق‌ قدیم است مطلب درستی است ولی قدیم مساوی با ذات حق نیست ، . مانعی‌ نیست که برخی مخلوقات و معلولات ذات حق نیز قدیم باشند . به عقیده‌ء آنها عقول قاهره و همچنین ماده المواد هم قدیم‌اند و هم معلول و مخلوق ، فلاسفه روی خود مفهوم وجوب وجود تکیه می‌کنند و می‌گویند واجب الوجود عبارت است از ذاتی که

[١] رجوع شود به کتاب " علل گرایش به مادیگری " از همین مولف ، بخش علت نخستین .