يكى از چيزهايى كه كشورهاى استعمارگر، از زمانهاى دور تاكنون بدان توجه كامل داشته اند، مسأله ايجاد مرزهاى تحميلى بين كشورهاى عقب مانده است، در حالى كه خود كشورهاى صنعتى چندان اعتقادى به مرز نداشته و درصدد برداشتن مرزهاى خود هستند.
اختلافات مرزى بين كشورهاى توسعه نيافته باعث شده است كه اين كشورها براى مبارزه با دشمن در صدد تهيه سلاح برآيند و در نتيجه همه ساله مبالغ هنگفتى از درآمد كشور از مسير توسعه ملّى و سرمايه گذارى اساسى منحرف شده، بر خريد تسليحات كهنه و از رده خارج شده قدرتهاى بزرگ اختصاص يابد. بيشتر اين خريدهاى نظامى، وابستگى نظامى را نيز به دنبال دارد.
ايجاد مرزهاى تحميلى توسط استعمارگران، باعث اختلافات عميق بين كشورهاى همسايه در جهان سوّم و حتى ادعاى ارضى نسبت به سرزمينهاى يكديگر شده است؛ براى نمونه تركيه و عراق، ايران و عراق، عراق و كويت، ايران و امارات، هند و پاكستان، آذربايجان و ارمنستان و ... اختلاف مرزى دارند. اين اختلافات در موارد بسيار زيادى به جنگ، آن هم جنگهاى شديد و منطقه‌اى كشيده شده و تلفات بسيار بر جاى گذاشته است، مثل جنگ عراق عليه ايران و عراق و كويت. بدين ترتيب، اين كشورهاى قدرتمند هستند كه از اين درگيريها بيشترين سود را مى‌برند؛ چرا كه هم سلاحهاى خود را آزمايش مى‌كنند و از فروش آن بهره كلان مى‌برند و هم پس از جنگ بازار خوبى براى فروش كالاها و تكنولوژى خود ايجاد مى‌كنند.
مشخصه‌هاى اقتصادى‌ الف- وابستگى مالى‌ كشورهاى استكبارى با سرمايه گذاريهاى‌ دانش اجتماعى(٢) ٦٣ ج - استعمار ص : ٦٢ كلان در كشورهاى عقب مانده، اقتصاد داخلى اين كشورها را در اختيار خود مى‌گيرند. سرمايه گذاران خارجى ترجيح مى‌دهند كه سرمايه هاى خود را در بخشهايى كه بيشترين منافع را براى آنها داشته باشد به كار گيرند. رشد سرمايه گذارى خارجى سبب مى‌شود كه صنايع بومى كشورهاى جهان سوّم به خطر افتاده، از نظر مالى تحت نفوذ قدرتهاى بيگانه قرار گيرند.